Постои едноставна метафора за начинот на кој односите влијаат врз нас: секој човек што ќе влезе во нашиот живот како да изградува една „соба“ во нашиот внатрешен свет.
Photo by Ksenia Kazak on Unsplash
Некои од тие простори се исполнети со убави спомени и чувство на сигурност, додека други остануваат недовршени, со работи што никогаш не биле кажани, прашања без одговор или повреди што не сме знаеле како да ги обработиме.
Иако одредена личност повеќе не е присутна во нашиот живот, влијанието од односот може да продолжи. Начинот на кој веруваме, се приврзуваме, поставуваме граници или реагираме на блискоста често е поврзан и со претходните искуства. Затоа една завршена врска не завршува секогаш во моментот кога двајца луѓе ќе се разделат.
Особено силно се чувствува тоа кај односите што завршиле без јасен крај. Недоизговорените зборови и неодговорените прашања можат долго да останат присутни, не затоа што треба да се вратиме кај одредена личност, туку затоа што нашиот ум се обидува да даде смисла на она што се случило.
Но, оваа метафора има и друг, поважен дел. Она што некој го оставил во нас не мора да остане такво засекогаш.
Со текот на времето можеме да го преиспитаме она што сме го научиле од одреден однос. Можеме да сфатиме дека некоја повреда не е доказ дека сите луѓе ќе нè повредат, дека едно напуштање не значи дека не сме вредни за љубов и дека туѓото однесување не мора да стане правило според кое ќе ги градиме сите идни односи.
Тоа е еден од потешките делови на созревањето: да разбереме дека минатото влијае врз нас, но не мора да ја одредува нашата иднина. Некои „соби“ ќе треба да ги поправиме, некои да ги испразниме, а во некои ќе сакаме да зачуваме нешто вредно.
Луѓето што сме ги сакале навистина оставаат трага. Но, нивната трага не е исто што и нивното право да продолжат да го уредуваат нашиот живот.
Тоа што ќе остане, што ќе си замине и како ќе изгледа нашиот внатрешен простор понатаму, повторно е наша одлука.
