Постои една заблуда што многумина ја носиме со себе:
дека храброста значи да не се плашиме.
Но вистината е поинаква.
Храброста ретко изгледа како самодоверба, сигурност или отсуство на сомнеж.
Најчесто изгледа како треперење во стомакот пред голема одлука.
Како несигурен чекор во непознато.
Како глас што ни вели „не сум сигурен/а дека можам“ — а ние сепак продолжуваме.
Ако погледнете наназад кон најубавите нешта што ви се случиле, веројатно ќе забележите нешто интересно:
речиси никогаш не дошле од удобноста.
Тие се појавиле во вашиот живот кога сте се осмелиле да заминете од некое место што ве гушело и не ви носело мир.
Кога сте кажале „да“ на нешто што не сте знаеле дали ќе успее.
Кога сте признале љубов, иако постоел ризик да не биде возвратена.
Кога сте започнале од почеток, иако било полесно да останете таму каде што е познато.
Стравот не е знак дека не треба да одите напред.
Многу често, тој е знак дека стоите пред нешто што навистина ви значи.
Затоа не чекајте да станете „подготвени“.
Не чекајте да исчезне секој сомнеж.
Не чекајте животот да ви даде гаранција дека ќе успеете.
Некои од најважните пресврти во животот почнуваат токму во моментот кога ќе решиме да бидеме храбри додека сè уште се плашиме.
Можеби токму од другата страна на стравот ве чека животот што долго време сте го посакувале.
