На брегот на Тихиот Океан, во крајбрежниот парк „Сансет Дјунс“ во Сан Франциско, се наоѓа необична уметничка инсталација која во последните месеци привлече илјадници посетители од целиот свет.
Станува збор за дрвена говорница со стар телефон, поставена со поглед кон океанот, која не е поврзана со телефонска мрежа. Наместо тоа, им нуди на посетителите можност симболично да разговараат со своите починати најблиски.
Инсталацијата е наречена „Повикот на океанот“ и е дело на уметниците Сара Макарти Грим и Џаме Таскер. Тие ја создале со идеја да понудат безбеден јавен простор во кој луѓето ќе можат да ги изразат своите чувства, да кажат нешто што никогаш не успеале или едноставно повторно да му се обратат на некого кого повеќе го нема.
Во говорницата има телефонска слушалка која не воспоставува вистински повик. Сепак, многумина велат дека токму таа симболика им помага полесно да ја изразат тагата. Посетителите разговараат со родители, сопружници, деца, пријатели, па дури и со домашни миленици кои починале. Некои остануваат само неколку минути, додека други поминуваат подолго време во тишина, плачејќи или раскажувајќи спомени.
Идејата се темели на сознанијата од психологијата дека по загубата на блиска личност не е неопходно целосно да се прекине емоционалната врска со неа. Напротив, многу стручњаци сметаат дека симболичните разговори, пишувањето писма или посетувањето места што будат спомени можат да помогнат во процесот на прифаќање на загубата и справување со тагата.
Инсталацијата се наоѓа во паркот „Сансет Дјунс“, кој беше отворен во 2025 година на местото на поранешен крајбрежен пат. Просторот долг околу 3,2 километри денес е наменет за пешачење, возење велосипед, одмор и јавни културни содржини, а претставува еден од најголемите проекти во Калифорнија за претворање на сообраќајница во јавен парк.
Според градските власти, паркот уште во првата година го посетиле повеќе од 1,7 милиони луѓе, а „Повикот на океанот“ брзо стана едно од неговите најпрепознатливи места. Инсталацијата неколкупати била оштетена, но секојпат досега обновена со поддршка од локалната заедница.
Иако телефонот никогаш не ѕвони и никој не одговара од другата страна, за многумина токму ова место претставува можност да ги изговорат зборовите што со години останале неизречени. Во време кога тагата често се доживува како нешто што треба да се надмине што е можно побрзо, оваа едноставна говорница потсетува дека понекогаш најважно е само да се даде простор чувствата да бидат кажани.
