Многумина од нас учат многу рано дека некои емоции не се „пожелни“.
Photo by Kateryna Hliznitsova on Unsplash
Лутина, тага, разочарување или страв често се доживуваат како нешто што треба да се контролира, да се намали или едноставно да се премолчи. Со тек на време стануваме вешти во тоа. Продолжуваме да функционираме, да работиме, да се грижиме за другите и да изгледаме стабилно. Но телото ретко ја игнорира таа тишина.
Кога емоциите се потиснуваат подолг период, нервниот систем останува во состојба на постојана напнатост. Телото реагира како да се наоѓа во ситуација што бара внимание или заштита. Се зголемува нивото на хормоните на стрес, како кортизол и адреналин, а организмот почнува да троши енергија за да ја одржи таа внатрешна контрола.
Една од првите последици често е хроничниот замор. Луѓето можат да спијат доволно, а сепак да се чувствуваат исцрпено. Тоа се случува затоа што потиснувањето на емоциите бара постојан ментален напор. Наместо енергијата да се користи за закрепнување и регенерација, таа оди во одржување на внатрешната тензија.
Телото исто така често реагира со физички симптоми. Главоболки, напнатост во вратот и рамениците, проблеми со желудникот или со варењето се меѓу најчестите реакции. Истражувањата во психофизиологијата покажуваат дека кога емоциите не се изразуваат, тие често се „префрлаат“ во телесни сензации, затоа што организмот бара начин да ја ослободи акумулираната напнатост.
Со тек на време може да се појават и проблеми со спиењето. Многумина забележуваат дека токму навечер, кога надворешните активности престануваат, мислите и чувствата стануваат поинтензивни. Телото тогаш се обидува да го обработи она што преку ден било оттурнато.
Потиснувањето на емоциите може да влијае и на имунолошкиот систем. Некои студии покажуваат дека луѓето кои долго време ги контролираат или избегнуваат своите чувства имаат поголема подложност на инфекции и воспалителни процеси. Организмот едноставно работи под постојан притисок.
Сепак, важно е да се разбере дека телото не реагира на овој начин за да нè казни. Овие реакции се обид на организмот да сигнализира дека нешто бара внимание. Емоциите се дел од нашиот биолошки систем за ориентација во светот. Кога ги игнорираме, телото често ја презема улогата на гласник.
Затоа постепеното препознавање и изразување на чувствата не е само психолошки процес, туку и телесен. Разговор, пишување, движење или едноставно дозволување на чувството да биде присутно може да му помогне на нервниот систем да се врати во рамнотежа. Кога емоциите добиваат простор, телото повеќе не мора да ги носи само.
