Понекогаш, зад обичаите, празничната трпеза и радоста на празникот, забораваме колку длабока и тешка е всушност велигденската приказна.
Photo by Jan van der Wolf
Не е само приказна за чудо. Тоа е приказна за човек кој избра љубов во свет што одговори со суровост. За оној кој зборуваше за милост во време на осуда, за прошка во време на омраза, за надеж во време на страв.
Исус не дојде во лесен свет. Не дојде меѓу луѓе кои беа секогаш добри, праведни и подготвени да слушаат. Дојде во свет полн со неправда, лицемерие, насилство и човечка слабост — свет што многу наликува на нашиот денес.
Тој ги поучуваше луѓето да бидат милосрдни, да се грижат за сиромашните, да не судат брзо, да љубат дури и кога е тешко. Но како што често се случува, најсилен отпор предизвикуваат токму оние што нè повикуваат да бидеме подобри.
Беше предаден, понижен, исмеан и распнат.
И во еден од најтешките моменти на човечка болка, наместо одмазда, изговори зборови што и денес одекнуваат низ вековите:
„Оче, прости им, затоа што не знаат што прават.“
Можеби токму во тие зборови се крие суштината на Велигден.
Не само во воскресението како чудо, туку во пораката дека љубовта може да преживее и таму каде што има болка. Дека добрината не е поразена само затоа што светот бил суров кон неа. Дека светлината не исчезнува само затоа што поминала низ темнина.
Затоа Велигден не е само празник на верата.
Тој е потсетник дека и во најтешките времиња човекот може да избере достоинство наместо омраза, прошка наместо горчина, љубов наместо страв.
Можеби токму затоа оваа приказна опстанала толку долго — не затоа што зборува само за божественото, туку затоа што нè потсетува на најдоброто што човекот може да биде.
