Септември има нешто посебно во себе. Иако календарски е само уште еден месец, во него често чувствуваме потреба повторно да го организираме животот.
Photo by Sara Kurfeß on Unsplash
По летото се враќаме кон обврските, кон работата, кон учењето и кон ритамот што во текот на летото можеби сме го изгубиле. Си поставуваме нови цели и имаме чувство дека започнува уште една мала година.
Но, сега кога септември завршува, можеби вреди да не размислуваме само за тоа што сме направиле, туку и за тоа што сме научиле.
Ова се неколку работи што септември можеби ни ги покажа.
Не мора секогаш да напредуваме со исто темпо.
Имаме навика напредокот да го поврзуваме со движење. Ако работиме повеќе, постигнуваме повеќе. Ако сме постојано активни, веруваме дека сме на вистинскиот пат. Но, човекот не функционира како машина која треба постојано да произведува резултати.
Постојат периоди кога повеќе учиме, периоди кога создаваме и периоди кога само се обидуваме да одржиме рамнотежа. Однадвор, вторите можеби не изгледаат како напредок, но тоа не значи дека ништо не се случува.
Понекогаш напредокот е тоа што конечно препознаваме што ни ја одзема енергијата. Понекогаш е тоа што поставуваме граница, бараме помош или одлучуваме да не се вратиме на нешто што веќе знаеме дека не ни одговара.
Одморот не треба да го заслужиме.
Една од најраспространетите навики е одморот да го третираме како награда. Прво треба да завршиме сè, па дури потоа смееме да се одмориме. Проблемот е што тоа „сè“ никогаш навистина не завршува.
Секогаш постои уште еден мејл, уште една задача, уште едно нешто што може да се среди. Ако чекаме животот целосно да се испразни од обврски за да си дозволиме пауза, веројатно ќе чекаме многу долго. Од психолошка и физиолошка перспектива, одморот не е спротивност на продуктивноста. На мозокот му е потребно време без постојано насочено внимание за да обработува информации, да го регулира стресот и да се опорави.
Затоа паузата не е знак дека сме направиле доволно. Таа е дел од начинот на кој можеме да продолжиме.
Не мора секоја промена да ја разбереме веднаш.
Постојат периоди во кои чувствуваме дека нешто во нашиот живот се менува, но сè уште не знаеме што точно значи тоа. Можеби нешто повеќе не ни одговара, но сè уште не знаеме што сакаме наместо него. Можеби сакаме нова насока, но сè уште немаме јасен план.
Нашата потреба за сигурност често нè тера веднаш да бараме објаснување и дефиниција. Но, не мора секоја промена веднаш да има име. Некои работи треба прво да ги почувствуваме, да ги набљудуваме и да им дадеме време. Не мора секоја неизвесност веднаш да ја претвориме во одлука.
Малите навики имаат поголема улога отколку што мислиме.
Во септември често си поставуваме големи цели. Ќе вежбаме редовно, ќе читаме повеќе, ќе јадеме подобро, ќе работиме поорганизирано и конечно ќе најдеме време за себе. Но, трајната промена најчесто не изгледа спектакуларно.
Таа може да биде десет минути пешачење секој ден, подобар распоред на спиење, неколку минути без телефон наутро или одлука да направиме пауза пред да одговориме кога сме вознемирени.
Мозокот учи преку повторување. Малите избори што ги правиме одново и одново постепено стануваат автоматизирани и почнуваат да го обликуваат нашиот секојдневен живот. Затоа не треба да ја потценуваме моќта на нешто што изгледа премногу мало за да биде важно.
Не мора секоја врска да продолжи само затоа што некогаш била важна.
Во текот на животот се менуваме, а со тоа се менуваат и нашите односи со другите луѓе. Некои односи растат со нас, некои се менуваат, а некои едноставно завршуваат. Тоа не значи дека она што било важно некогаш било грешка.
Понекогаш е доволно да признаеме дека нешто имало свое место во нашиот живот, без да се обидуваме по секоја цена да го задржиме во истата форма.
Пуштањето не секогаш изгледа како голем и драматичен крај. Понекогаш изгледа како да престанеме да се убедуваме дека нешто треба да биде поинакво отколку што навистина е.
Не мора постојано да работиме на „подобра верзија“ од себе.
Живееме во време во кое речиси секоја област од животот може да стане проект за подобрување. Можеме да работиме на нашата продуктивност, изглед, кариера, односи, навики, финансии и ментална состојба. Тоа може да биде корисно, но може да стане и заморно. Не сме проект кој постојано треба да се оптимизира.
Постои разлика меѓу растот и чувството дека никогаш не сме доволно добри. Растот ни дозволува да се промениме без да се презираме себеси поради тоа каде сме во моментот.
Можеме да сакаме нешто подобро за себе и истовремено да бидеме нежни кон личноста што сме денес.
Не мора да влеземе во октомври со совршен план.
Можеби најголемиот притисок што си го создаваме на почетокот на секоја нова сезона е потребата да имаме јасна слика за тоа што следува. Но, животот не функционира секогаш така.
Можеме во октомври да влеземе со неколку одговори, но и со неколку прашања. Можеме да знаеме што сакаме да задржиме, а сè уште да не знаеме каде точно одиме. Можеме да имаме цели, но и простор да ги промениме. Не мора да станеме нови луѓе на првиот ден од новиот месец. Доволно е да продолжиме со малку повеќе разбирање за себе.
Септември не мора да заврши со голема лекција. Можеби е доволно што нè потсети дека животот не се состои само од големи почетоци и големи одлуки. Поголемиот дел од него се случува во малите, обични денови во кои учиме како да живееме со она што го имаме, како да го препознаеме она што ни треба и како да го пуштиме она што повеќе не ни служи.
Утре започнува октомври. Не мора да имаме подготвено ново „јас“. Доволно е со себе да го понесеме она што септември нè научи. Но, и да оставиме малку простор за она што допрва ќе го научиме.
