Повеќето луѓе инстинктивно чувствуваат дека им е полесно кога се опкружени со дрвја, цвеќиња и зеленило.
Photo by Joel Holland on Unsplash
Доволна е кратка прошетка низ парк или поглед кон расцутена градина за нешто во нас да омекне. Иако тоа често го доживуваме како чисто емотивна реакција, невронауката покажува дека во мозокот навистина се случуваат мерливи промени кога сме во контакт со природата.
Истражувањата покажуваат дека гледањето природни пејзажи може да ја намали активноста во делови од мозокот поврзани со стрес, прекумерно размислување и ментално „вртење во круг“, особено во областите што се активираат кога сме вознемирени или преокупирани со негативни мисли. Со други зборови, природата му помага на мозокот да излезе од состојба на постојана ментална преоптовареност.
Во исто време, престојот во зелена средина е поврзан со пониско ниво на кортизол, хормонот на стресот. Кога телото е помалку под стрес, срцевиот ритам се смирува, дишењето станува подлабоко, а нервниот систем полесно преминува од состојба на аларм во состојба на регулација и одмор.
Photo by Axi Aimee on Unsplash
Невронаучниците веруваат дека дел од причината лежи и во начинот на кој човечкиот мозок е еволутивно обликуван. Илјадници години луѓето живееле во природни средини, па нашиот нервен систем е „подесен“ да ги доживува зеленилото, водата и природните форми како знаци на безбедност и ресурси. Со други зборови, природата не нè смирува случајно — таа му е позната на нашиот мозок на многу длабоко ниво.
Дури и самото гледање цвеќиња има посебен ефект. Некои студии покажуваат дека присуството на свежо цвеќе во домот може да го подобри расположението и да ја зголеми активноста поврзана со позитивни емоции и социјална поврзаност. Тоа не е само естетика — мозокот реагира на убавината, бојата и органските форми повеќе отколку што мислиме.
Photo by Thomas Despeyroux on Unsplash
Можеби затоа толку често чувствуваме потреба да внесеме цвеќе дома, да отвориме прозорец кон дрвјата или едноставно да седнеме некаде каде што има зеленило. Не затоа што е „убаво“, туку затоа што нашиот мозок и тело го препознаваат тоа како нешто што им помага да се вратат во рамнотежа.
Природата не е само позадина на нашите животи. Таа е еден од најстарите начини на кои човечкиот нервен систем знае да се смири.
