Октомври е месец на промени.
Photo by Andrzej Pokrzywiec on Unsplash
Природата ни покажува дека ништо не останува засекогаш исто и дека во промената постои една скриена убавина. Дрвјата се ослободуваат од својата зелена облека и го откриваат она што цела година било сокриено под површината. Листовите не се срамат да пожолтат, да поцрвенат, да добијат боја на оган и бакар. Во нивниот пад нема трагедија, но има достоинство, има нова приказна. Природата нè потсетува дека не секоја промена е пад, понекогаш е ново раѓање, нов почеток.
И ние луѓето имаме свој октомври. Тоа се оние мигови кога повеќе не можеме да го држиме внатрешниот свет затворен, кога боите на нашата душа почнуваат да се покажуваат. Понекогаш преку радост што не можеме да ја скриеме, понекогаш преку тага што ја носиме премолчено, понекогаш преку збор што долго сме го чувале во тишина. Како дрвјата, и ние понекогаш мора да пуштиме нешто да падне – стара навика, страв, очекување, за да се ослободиме и да создадеме простор за нов живот.
Октомври кај луѓето не е само месец во календарот, туку состојба. Тоа е моментот кога престануваме да се плашиме од сопствената вистина. Кога ја симнуваме маската на „сè е во ред“ и дозволуваме да се види колку сме кревки, но и колку сме силни во исто време. Токму во таа кревкост се крие силата, затоа што сме подготвени да бидеме автентични.
Секој октомври изгледа различно. Кај некои луѓе доаѓа како нежна есенска светлина што полека ги загрева раните. Кај други доаѓа како бура што ги руши старите планови и ги приморува да почнат одново. Но секогаш е важен, затоа што ни кажува дека не сме направени да бидеме исти цела година, дека и ние имаме сезони и дека е во ред да се менуваме, да растеме, да се разголуваме и повторно да се градиме.
Да се има свој октомври значи да си дозволиме да бидеме искрени со себе. Да се признаеме дека сме уморни, дека нешто ни тежи, или дека е време за промена. Да се охрабриме да блеснеме со боите што долго сме ги криеле – талент, љубов, зборови, идеи. И кога ќе дојде тој момент, нема потреба да се извиниме. Тоа е природен тек на животот.
Затоа, кога ќе ги гледаме дрвјата како се разголуваат, нека нè потсетат и нас: секој има право на свој октомври. На момент на искреност, на промена, на разголување и на нов почеток. И токму во тие мали лични октомври нè чека најголемата лекција – дека сме живи, и дека во живоста има безброј бои што вреди да се откријат.
