Приказна која ќе ви го стопи срцето: Нејзиното последното возење...

Осудени сме да мислиме дека нашите животи се вртат околу важните моменти. Но, важните моменти често не фаќаат неподготвени, прекрасно запакувани во нешто што некои би рекле дека е неважно.

Работев како таксист пред дваесет години. Еднаш, во глувата доба на ноќта, одговорив на повик во зграда која целата беше во мрак, имаше само едно запалено светло од станот на приземје. Во вакви околности, многу таксисти би затрубеле само еднаш или двапати, би почекале минута и потоа би си отишле.

Но, јас имав видено многу сиромашни луѓе кои зависеа од таксистите како нивно единствено превозно средство. Ако во воздухот не почувствував опасност, секогаш одев до вратата. Патникот можеше да биде некој кому е потребна моја помош, па затоа отидов до вратата и заѕвонев.

Еден нежен, постар глас ми кажа: „Само момент.“

Слушнав како нешто се влече во подот. По подолга пауза се отвори вратата. Пред мене стоеше ниска жена во своите 80-ти години. Носеше фустан и шешир на кој имаш вел, како некој филм од 40-тите. Покрај неа имаше мал куфер. Станот изгледаше како никој да не живеел во него со години. Целиот мебел беше покриен со платна. Немаше часовници на ѕидовите, ниту пак ситници и украси на полиците. На подот имаше картонска кутија полна со фотографии и стаклени работи.

Тогаш таа ми кажа: „Дали би можеле да ја однесете мојата торба до автомобилот?“

Го однесов куферот до таксито, а потоа се вратив да и помогнам на жената. Ме фати под рака и полека одевме до автомобилот. Постојано ми се заблагодаруваше за мојата љубезност.

Јас и реков: „Нема за што да ми се заблагодарувате. Јас само се обидувам да се однесувам со моите патници, онака како што би сакал и другите да се однесуваат со мојата мајка.“

„Вие сте толку добар дечко“, рече таа. Кога влеговме во таксито, таа ми даде адреса и ме праша: „Дали би можеле да се провозиме малку низ центарот на градот?“
Јас тогаш брзо и одговорив: „Но, тоа не е најкраткиот пат.“
„Нема врска“, рече. „Мене не ми се брза. Јас ќе одам во болница.“
Погледнав во ретровизорот. Очите и светкаа.
Потоа таа продолжи: „Немам повеќе никого. Лекарите велат дека нема да живеам уште долго.“

Незабележливо се навалив и го исклучив таксиметарот.  Ја прашав: „По кој пат би сакале да одиме?“

Наредните два часа се возевме низ градот. Ми ја покажуваше зградата каде што некогаш работела. Се возевме низ населбата каде таа и нејзиниот сопруг живееле кога биле млади. Ме замоли да застанам пред едно складиште за мебел кое некогаш било салон за танцување во којшто редовно одела кога биле девојка. Понекогаш бараше да возам побавно кога поминувавме покрај некоја зграда или агол и седеше така гледајќи во мракот, не зборувајќи ништо. Кога се појавија првите сончеви зраци, одеднаш кажа: „Уморна сум. Ајде да тргнеме.“

Во тишина се возевме до адресата којашто ми ја даде. Тоа беше ниска зграда. Се појавија двајца мажи, кои, полни со внимание и грижа, го следеа секој нејзин чекор. Веројатно очекувале да дојде. Го отворив багажникот и го однесов малиот куфер до вратата. Жената веќе седеше во инвалидска количка.

Отворајќи ја својата торба, таа ме запраша: „Колку Ви должам?“
„Не ми должите ништо“, одговорив.
„Морате да живеете од нешто.“
„Има и други патници.“
Речиси без размислување се навалив и ја прегрнам. Цврсто се држеше за мене и ми рече: „Ви благодарам. На една стара жена и дадовте еден момент на среќа.“
И ја стиснав раката и заминав во магловитата утринска светлина. Зад мене се затвори вратата. Тоа беше звукот на завршување на еден живот.

Во таа смена повеќе не возев ниту еден друг патник. Бесцелно возев, изгубен во мислите. И во остатокот од денот, речиси и воопшто не зборував со никого. Што ќе се случеше ако таа жена добиеше нетрпелив возач, некој кој одвај чека да ја заврши својата смена? Што ќе се случеше ако го одбиев тој повик или затрубев само еднаш и си отидов?

Кога малку ќе размислам, мислам дека тоа беше најважното нешто што го направив во својот живот. Осудени сме да мислиме дека нашите животи се вртат околу важните моменти. Но, важните моменти често не фаќаат неподготвени, прекрасно запакувани во нешто што некои би рекле дека е неважно.