Понекогаш денот завршува, но мислите не знаат дека е време за одмор. Телото е уморно, човек легнува, а во главата продолжуваат истите прашања: што ако се случи нешто, дали требаше поинаку да постапам, што ме чека утре, што ако не успеам да го решам проблемот? Наместо одмор, вечерта станува продолжение на целиот дневен стрес.
Токму со ваков проблем се соочувала и новинарката Мел Бредман, која во текст за „Гардијан“ ја опишува техниката што ѝ ја предложил нејзиниот терапевт. Таа ја нарекува „правилото од 18:30 часот“ – одреден момент во денот по кој намерно престанува да се занимава со своите грижи и ги остава за следниот ден.
Идејата зад ова правило е многу едноставна. Ако нешто е важно, тоа ќе биде важно и утре наутро. Не мора секој проблем да биде решен веднаш штом ќе се појави во мислите. Наместо повторно и повторно да го анализираме истиот разговор, одлука или страв, можеме да си кажеме: „Ќе се занимавам со ова утре.“ На тој начин не го игнорираме проблемот, туку му даваме одредено време и место.
Ова е важно затоа што грижата лесно може да стане навика. Една мисла води кон друга, па кон трета, а мозокот постепено добива впечаток дека постојаното размислување значи дека нешто активно решаваме. Во реалноста, вечерното премислување често не носи решение, туку само го одржува организмот во состојба на напнатост.
Психолозите одамна ја користат и техниката позната како „време за грижење“, во која човекот намерно одвојува ограничен период во текот на денот за да ги запише и разгледа своите грижи. Наместо грижата да се појавува во секој момент, таа добива јасна временска рамка. Сличен принцип има и правилото од 18:30 часот, само што тука границата е поставена на крајот од денот.
Најважниот дел е што не треба да се обидуваме насила да престанеме да мислиме. Колку повеќе си велиме „не мисли на тоа“, толку полесно мислата повторно се враќа. Многу покорисно е да ја забележиме, да ја запишеме ако треба и да одлучиме дека ќе ѝ се посветиме утре.
Така 18:30 часот станува своевидна граница помеѓу времето за решавање проблеми и времето за живеење на денот. По тој момент можете да вечерате, да гледате филм, да читате, да разговарате со некого или едноставно да бидете сами, без секоја слободна минута да ја претворате во дополнителна анализа на животот.
Правилото, се разбира, не е терапија и не може да ја замени стручната помош кај луѓето кои се соочуваат со силна или постојана анксиозност. Но како мала дневна граница, носи една важна порака: не секоја грижа мора да добие ваше внимание веднаш.
Понекогаш најздравото нешто што можете да го направите за еден проблем е едноставно да му кажете: „За денес доста. Ќе се занимавам со тебе утре.“
