Последната недела од ноември секогаш доаѓа со еден тивок пресек. Погледнуваме наназад и одеднаш станува јасно колку многу се случило за само единаесет месеци.
Photo by freestocks on Unsplash
Светот се менува забрзано, нашето општество се затегнуваше од несигурност, поделби и врева, а многумина истовремено се соочуваа и со лични пресврти што не ги очекувале. Ова беше година во која многу луѓе се почувствуваа подалечни од себе, потивко повредени, понекогаш осамени, а често и недоразбрани. Како да трчаме низ животот, а сепак сме неподвижни во внатрешноста. Некои мечти се остварија, други пропаднаа, трети останаа да висат во воздухот, како нешто што допрва треба да добие свој пат.
Полека влегуваме во зимата, во период на тишина, на кратки денови и долги ноќи, во време кога природата нè учи дека ништо не цвета постојано и дека секој циклус има своја темнина што ја подготвува светлината. Ова е период кога домот станува поважен од било кога, кога разговорите со блиските носат топлина што не може да се замени, и кога, како по непишано правило, луѓето почнуваат да се враќаат еден кон друг, внимателно, полека и со потребата повторно да бидат дел од нешто. Празниците што доаѓаат не се само декор; тие се потсетник дека сите имаме потреба од припадност и од чувство дека сме сакани и слушнати.
Затоа оваа недела е повик да се поврземе повторно, не само со другите, туку пред сè со себе. Да ги погледнеме своите постапки без суровост, своите падови без срам, своите победи без претерување. Да признаеме кога сме биле повредени и кога нам нѐ повредиле. Да направиме простор во себе за мир, за зрелост, за тивка самосвест која не се темели на перфекција, туку на искреност. Од таа искреност започнува вистинската близина, прво со нашиот внатрешен свет, а потоа со луѓето што ги сакаме.
Ова е време да веруваме дека добрите нешта не се зад нас, туку пред нас. Дека годината можеби била тежок учител, но дека сè што останува од неа може да биде поправедно, потопло и поискрено ако избереме да не го носиме стариот товар во новата зима. Простувањето, прво на себе, па на другите, не е слабост, туку начин да се движиме понатаму без непотребни сенки зад нас.
А најважно, ова е неделата што нè потсетува на едноставната, но најсилна обврска што ја имаме како луѓе: да помагаме секогаш кога можеме. Да дадеме збор, време, внимание, гест, утеха. Да бидеме дел од она што го одржува општеството човечко, а не само функционално. Бидејќи во крајна линија, ниедна година, колку и да е тешка, не е изгубена ако барем некого сме поддржале во нивните најтешки мигови, без очекување дека ќе ни вратат.
Последната недела од ноември доаѓа како тивка подготовка за она што ни претстои. Да се потрудиме да ја дочекаме со мекост, со мирна надеж и со зрелост која знае дека добрината не е некаков празничен украс, туку избор што го правиме секој ден.
