Понекогаш живееме како да постои некаква тајна формула за правилен живот.
Како да, ако ги наредиме сите коцки во точен редослед — кариера, љубов, дом, пари, здравје, семејство, мир во себе — конечно ќе стигнеме до моментот кога сè ќе биде на свое место и ќе можеме да здивнеме. Како животот да е задача што треба да се реши, а не искуство што треба да се живее.
Но животот не е рубикова коцка.
Не постои момент кога сè одеднаш ќе биде средено, јасно и совршено усогласено. Не постои фаза во која сите области од животот магично ќе бидат стабилни во исто време. Додека една работа конечно тргнува напред, друга бара внимание. Додека заздравуваме во една област, во друга учиме нова лекција. Таков е ритамот на човечкото постоење, не рамнотежа што еднаш се постигнува, туку постојано прилагодување.
Проблемот е што многумина од нас го одложуваат чувството на мир за „кога сè ќе биде средено“. Кога ќе ја најдеме вистинската работа. Кога ќе запознаеме вистинска личност. Кога ќе заработиме доволно. Кога ќе ослабеме. Кога ќе се иселиме. Кога ќе помине овој хаос. И така животот станува бескрајно чекање на некоја замислена совршена верзија од реалноста која никогаш не доаѓа.
Вистината е дека зрелоста почнува кога ќе престанеме да очекуваме живот без неред. Кога ќе разбереме дека зрел, исполнет живот не е живот без проблеми, туку живот во кој учиме да живееме добро и покрај тоа што не е сè решено. Да најдеме радост и кога не е сè идеално. Да почувствуваме благодарност и кога уште градиме. Да не ја условуваме сопствената среќа со совршено наредени околности.
Можеби најголемата илузија на модерниот свет е дека ако сме доволно паметни, дисциплинирани и самосвесни, ќе успееме да го „средиме“ животот еднаш засекогаш. Но животот не функционира така. Тој не е проект што се завршува. Напротив, тој е динамичен, непредвидлив, жив процес. И секогаш ќе бара од нас повторно да се приспособуваме, повторно да учиме, повторно да растеме.
Затоа можеби вистинската мудрост не е во тоа да се обидуваме да го контролираме секој дел од животот, туку да научиме да му веруваме на процесот дури и кога не е сè јасно. Да знаеме дека е во ред некои коцки да останат „нераспоредени“ додека ние сепак продолжуваме да живееме, сакаме, создававме и дишеме.
Не мора сè да биде средено за животот да биде убав.
Не мора сè да има смисла за да продолжите напред.
Не мора сè да биде решено за да си дозволите мир.
Животот не е рубикова коцка.
Не сте овде да го решите совршено.
Овде сте да го живеете.
