Понекогаш толку многу сакаме да не разочараме некого, што почнуваме да се откажуваме од себе.
Photo by Ben White on Unsplash
Се согласуваме и кога не сакаме, премолчуваме кога нешто нè повредува, прифаќаме работи што не ни одговараат и постојано размислуваме како другите ќе се чувствуваат поради нашите одлуки.
На прв поглед, тоа изгледа како добрина. Сакаме да бидеме коректни, внимателни и да не повредиме никого. Но кога постојано се ставаме на последното место, добрината полека почнува да личи на откажување од сопствените потреби.
Психологијата одамна го проучува овој образец. На човекот му е важно да биде прифатен и да чувствува дека му припаѓа на некоја заедница. Нашиот мозок е чувствителен на отфрлање, па затоа понекогаш многу силно реагираме дури и на можноста некој да биде незадоволен од нас.
Токму затоа може да ни биде тешко да кажеме „не“. Не затоа што навистина сакаме да направиме нешто, туку затоа што сакаме да ја избегнеме непријатноста што ја носи туѓото разочарување. Кога ќе попуштиме, чувствуваме олеснување. А мозокот учи од тоа олеснување и следниот пат повторно нè турка кон истото однесување.
Со текот на времето, човек може толку многу да се приспособува на другите што почнува да губи контакт со сопствените желби. „Што сакам јас?“ станува многу потешко прашање од „Што ќе им одговара на другите?“
Сепак, здравите односи не бараат постојано да се откажуваме од себе. Луѓето кои нè сакаат можат понекогаш да бидат разочарани од нас. Можат да не се согласат со нашата одлука. Можат да имаат поинакви очекувања. Тоа не значи дека сме лоши луѓе или дека сме направиле нешто погрешно.
Возрасноста носи и една важна лекција: не можеме да го контролираме тоа како другите ќе се чувствуваат поради нашите граници. Можеме да бидеме внимателни, искрени и добри, но не можеме да живееме така што никој никогаш нема да биде разочаран од нас.
Затоа, следниот пат кога ќе почувствувате потреба да кажете „да“, само за да не разочарате некого, застанете за момент и прашајте се: „Дали навистина го сакам ова или само се плашам некого да не повредам?“
Понекогаш најважната личност на која треба да ѝ угодите не е некој друг. Тоа сте вие.
И да се изберете себеси понекогаш не значи дека сте престанале да ги сакате другите. Значи дека сте научиле да не се напуштате себеси за да останете сакани.
