Има нешто смирувачко во морето. Тоа не брза. Не се обидува да ги запре брановите што заминуваат, ниту да ги повика оние што допрва доаѓаат.
Photo by franco alva on Unsplash
Секој бран пристигнува во свое време, а секој се повлекува кога ќе му дојде мигот. Таков е и животот.
Често мислиме дека заостануваме. Дека требало досега да ја најдеме вистинската работа, љубовта, мирот или одговорите што толку долго ги бараме. Ги гледаме другите како напредуваат и лесно забораваме дека секој човек има свое време, свои околности и свој пат.
Најголемите промени ретко се случуваат преку ноќ. Тие доаѓаат тивко, речиси незабележливо. Еден разговор нè охрабрува. Една книга ни отвора нов поглед. Една одлука го менува правецот по кој ќе се движиме. Малите чекори, кои денес ни изгледаат безначајни, со текот на времето создаваат сосема нова приказна.
Животот не е трка во која победува оној што ќе стигне прв. Тој повеќе наликува на море – понекогаш е мирен, понекогаш немирен, но никогаш не престанува да се движи. Kога ни се чини дека стоиме во место, нешто во нас сепак расте, созрева и нè подготвува за она што следува.
Затоа вреди понекогаш да престанеме да се бориме со времето. Не треба само пасивно да чекаме, но треба да знаеме дека не можеме да ги забрзаме работите што бараат време. Некои средби, можности и почетоци се појавуваат дури кога сме навистина подготвени за нив.
Затоа, ако денес ви се чини дека ништо не се случува, не заборавајте дека и морето го менува својот брег бран по бран. Не одеднаш, туку малку по малку. Понекогаш, токму тие мали чекори нè носат таму каде што отсекогаш сме требало да бидеме.
