Некогаш ни е многу малку потребно за среќа, но комплицираме. Не затоа што животот е навистина сложен, туку затоа што ние сме навикнати да го правиме таков.
Photo by Mathilde Langevin on Unsplash
Навикнати сме да додаваме услови, објаснувања, споредби, сценарија што сè уште не се случиле. Наместо да го земеме моментот каков што е, ние го мериме, го анализираме, го ставаме во контекст на сè што сме пропуштиле или сè што мислиме дека треба да дојде. И така, малото што е доволно станува недоволно.
Често среќата не бара драматични пресврти, големи победи или совршени околности. Таа е скромна и тивка, се појавува во обични денови, во чувство на стабилност, во момент кога ништо не боли премногу. Но токму тогаш ние стануваме немирни. Почнуваме да се прашуваме дали ова е сè, дали треба повеќе, дали не заостануваме зад некого. Наместо да ја почувствуваме леснотијата, ние ја проблематизираме. Наместо да бидеме присутни, се оддалечуваме со мислите.
Комплицирањето ретко доаѓа од реална потреба. Почесто доаѓа од внатрешна несигурност што бара потврда, од навика постојано да бидеме во движење, во докажување, во споредување. Како да не веруваме дека нешто едноставно може да биде доволно. Како да сме научени дека мирот е сомнителен, а задоволството привремено. Па затоа додаваме уште еден слој грижа, уште едно „што ако“, уште едно очекување што мора да се исполни.
Со тоа не ја губиме среќата одеднаш. Ја трошиме полека. Во ситни моменти кога не сме тука, иако сме присутни. Во денови кога имаме доволно, но вниманието ни е насочено кон она што недостига. Во разговори што ги водиме со себе, наместо со животот што се случува пред нас. Потоа се чудиме кога чувствуваме празнина, иако објективно ништо не ни фали.
Можеби зрелоста е во тоа да престанеме да додаваме тежина таму каде што не е потребна. Да прифатиме дека понекогаш малку е навистина доволно. Дека не секој мир мора да се тестира, не секоја радост да се анализира. Можеби најхрабриот избор е да не комплицираме — да останеме, да видиме, да дозволиме. Затоа што среќата ретко бега од нас. Почесто, ние ја оттурнуваме со сопствените раце.
