Постои една вистина што сите ја знаеме, но ретко имаме храброст да си ја признаеме: не сме одговорни за туѓата среќа.
Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash
Колку и да сме внимателни, добри, сочувствителни или трпеливи, не можеме да управуваме со туѓите реакции, очекувања или внатрешни светови. Премногу долго како општество го носиме товарот на туѓите емоции како да е наша обврска да ги одржуваме, смируваме или спасуваме. Тоа не е зрелост, тоа е погрешно научен модел кој се повторува со генерации.
Она за што навистина сме одговорни е сопствената среќа. Тоа не значи себичност, туку зрелост. Среќата не доаѓа како награда за тоа што сме доволно добри за другите, туку како резултат на нашите избори, граници и одлуки за тоа како сакаме да живееме и што дозволуваме да остане во нашиот простор. Кога си ја преземаме оваа одговорност, престануваме да се движиме по туѓи емоционални температури и почнуваме да градиме стабилност што не зависи од тоа како некој друг ќе се разбуди утрово.
Ако нашите постапки некому му носат радост, тоа е убаво и вредно. Но тоа е последица, не обврска. Не сме родени да бидеме емоционални стабилизатори на возрасни луѓе кои одбиваат да го регулираат сопственото внатрешно невреме. Одговорноста за нечие незадоволство, доколку не сме прекршиле ничии граници или права, не е наша. Луѓето често сакаат да ја префрлат тежината на својата емоционална работа врз најемпатичното лице во собата. Тоа што сме сочувствителни не значи дека сме им должни на луѓето постојано да сме тука, одговорни за нивната среќа, особено кога тие самите ја одбиваат таквата одговорност.
Кога ќе ја разбереме оваа разлика, исчезнува хроничната вина што ја влечеме со години. Разбираме дека не секое незадоволство околу нас е наша вина, и не секој мир што го чувствуваме треба да биде жртвуван за да биде некој друг задоволен. Тогаш конечно се појавува простор за здрава динамика, каде секоја личност е одговорна за сопствените внатрешни процеси.
