На фотографијата нема движење, но има некаков мир, мала пауза.
Photo by Aaron Burden on Unsplash
Капката мирува на листот, задржана не со напор, туку со рамнотежа. Тоа не е момент на застој, туку момент на мир и тишина. Сè што е потребно тука е да не се распадне формата. Во време кога постојано слушаме дека секоја пауза е слабост, оваа слика нè потсетува дека мирувањето често е единствениот начин нешто да преживее без да се изгуби себеси.
Листот не ја држи капката затоа што мора, ниту затоа што има план. Тој ја носи затоа што може. Нема насилство во тој гест, нема жртвување. Во тоа има јасна поука: опстојувањето не значи постојано да се прилагодуваме на туѓи очекувања, туку да ја знаеме мерката на она што можеме да го носиме. Она што нè крши не е товарот, туку игнорирањето на сопствените граници.
Капката не се обидува да се задржи. Таа не се шири, не се лепи, не се брани. Таа постои во моментот, свесна дека е привремена. И токму таа привременост ѝ дава достоинство. Постојат чувства, фази и состојби што не треба да ги решиме веднаш, туку да им дозволиме да бидат видени, без да ги притискаме да исчезнат. Понекогаш најзрелиот избор е да не реагираме, туку да останеме присутни.
Она што мирува, опстојува затоа што не се троши објаснувајќи се, не се докажува преку брзина и не се распаѓа за да биде прифатено. Во тој тивок баланс меѓу листот и капката има јасна вистина: животот не секогаш бара движење напред. Понекогаш бара да останеме таму каде што сме, доволно цврсти да носиме и доволно мудри да пуштиме кога ќе дојде време.
