Кога избирате каде оди вашиот ум и што практикувате секој ден, вие тивко, но сигурно, избирате каква личност ќе бидете.
Photo by Charity Petras on Unsplash
Не преку една одлука што драматично го менува текот на животот, туку преку насоките кон кои се враќате повторно и повторно. Умот се движи таму каде што му е дозволено, а со текот на времето тој почнува да ја обликува вашата внатрешна реалност. Она што го мислите најчесто, она на што му давате внимание, станува рамката низ која го доживувате светот и себеси во него.
Најголемата заблуда е дека промената мора да биде голема за да биде значајна. Во реалноста, токму малите избори се тие што носат тежина. Како си зборувате во тешки денови. На што се фокусирате кога нешто не оди според планот. Дали автоматски се враќате кон грижа и сомнеж, или правите мал, свесен напор да се вратите кон она што ве држи стабилни. Овие избори ретко се забележуваат, но тие се повторуваат. А во повторувањето се гради идентитет.
Кога секој ден, дури и во најмала мера, избирате нешто што е во склад со тоа кои сакате да бидете, вие градите доверба со себе. Не станува збор за дисциплина како казна, туку за доследност како грижа. Малите, повторливи дејства создаваат чувство дека можете да се потпрете на себе, дека не исчезнувате од сопствениот живот кога станува непријатно или заморно. Во тоа нема ништо спектакуларно. Нема големи откритија, ниту совршени моменти. И токму затоа функционира. Затоа што животот најчесто не се случува во екстреми, туку во обични денови. Во тие денови се формира она што го нарекуваме „јас“. И ако во тие денови постои барем мал чин на свесност, барем мал избор на присутност, со текот на времето се создава длабока внатрешна стабилност.
Затоа прашањето не е кој сакате да станете еден ден, туку каде дозволувате умот да оди денес. Што вежбате без многу размислување. Кои мисли ги храните, кои навики ги повторувате, и како се однесувате кон себе кога никој не гледа. Бидејќи токму таму, во тие тивки, секојдневни избори, веќе се создава личноста која станувате.
