Понекогаш ни треба многу време за да сфатиме колку малку ни е потребно за да бидеме навистина добро.
Трчаме по пари, успех, планови, признанија, по нешто што постојано ни изгледа како да ни недостига. Потоа доаѓа ден кога телото ќе нè запре и одеднаш сè што вчера изгледало важно станува второстепено. Во тие моменти сфаќаме дека најголемиот луксуз никогаш не бил она што сме можеле да си го купиме.
Кога сме здрави, можеме да станеме од кревет без страв, да излеземе на сонце, да прошетаме, да работиме, да се смееме, да јадеме со мерак, да патуваме и да ги прегрнеме луѓето што ги сакаме. Можеби овие работи ни изгледаат обично затоа што сме навикнати на нив. Но токму во нив се крие богатството што најчесто го забележуваме дури кога ќе го изгубиме.
Затоа на здравјето не треба да се сетиме само кога нешто ќе нè заболи. Треба да го чуваме и во деновите кога се чувствуваме добро. Да спиеме кога сме уморни, да јадеме подобро, да се движиме, да одиме на преглед кога е потребно и да престанеме постојано да го туркаме телото до границата, како да ни должи бесконечна енергија. Грижата за себе не е награда што ја заслужуваме откако ќе завршиме сè друго. Таа е основата врз која можеме да го живееме сè друго.
Затоа и треба почесто да бидеме благодарни за нешта што не ги забележуваме. За мирно утро, за можноста лесно да дишеме. За нозете што лесно се движат. За рацете со кои можеме да создадеме нешто. За ден во кој можеме да кажеме: „Добро сум.“ Не мора секој ден да биде совршен за да биде вреден. Понекогаш доволно е телото да ни дозволи да го живееме.
Пораката за денес е едноставна: ако го имаме здравјето, го имаме најважното. Сè друго може да се гради повторно — пари, кариера, дом, планови, па дури и нов почеток. Но кога сме добро со себе и со своето тело, имаме сила да го направиме тоа. Затоа денес, пред да размислуваме што ни недостига, да се сетиме на она што веќе го имаме.
