Еден ден ќе ни недостигаат работите кои денес ги земаме здраво за готово.
Photo by Luke Schlanderer on Unsplash
Ќе ни недостигаат обичните утра, кафето кое сме го пиеле без да размислуваме, разговорите кои сме ги воделе сто пати и домот во кој сме се чувствувале сигурно. Ќе ни недостига гласот на некој човек кој денес ни е толку познат што забораваме дека ништо не е засекогаш.
Ќе ни недостигаат и луѓето кои денес ги гледаме секојдневно, но не секогаш навистина ги забележуваме. Луѓето кои ни пишуваат, кои нè прашуваат дали сме јаделе, со кои се гледаме „кога ќе имаме време“ и чие присуство ни изгледа толку нормално што забораваме колку многу значи.
Животот ретко ни кажува дека нешто се случува последен пат. Ретко знаеме дека последното кафе со некого е навистина последно, дека последниот разговор нема да има продолжение или дека последната прошетка по истата улица е последната таква прошетка. Затоа што животот најчесто не става знак на крајот од некој период. Само продолжува понатаму.
Затоа и не треба секој момент да го претвораме во нешто големо. Не мора постојано да бидеме благодарни, присутни и свесни на совршен начин. Доволно е понекогаш навистина да застанеме и да го погледнеме човекот пред нас, да го слушнеме разговорот без да размислуваме што треба да направиме потоа и да сфатиме дека и ова, токму ова што сега ни изгледа толку обично, е дел од нашиот живот.
Photo by Klara Kulikova on Unsplash
Постојано чекаме нешто да се промени за конечно да почнеме да го цениме животот. Чекаме да заврши тежок период, да најдеме подобра работа, да се преселиме, да засакаме, да оздравиме од некоја стара приказна или конечно да стигнеме до местото за кое веруваме дека ќе ни донесе мир. И додека гледаме кон она што допрва треба да се случи, лесно пропуштаме да сфатиме дека животот не се случува само во големите пресврти. Тој се случува и во деновите кои ни изгледаат обично, во луѓето кои не сме научиле доволно да ги цениме и во малите моменти на кои денес не им посветуваме внимание.
Веројатно, еден ден ќе се вратиме во мислите токму на овој период и ќе сфатиме дека не ни недостигала некоја голема работа. Ќе ни недостига начинот на кој некој го изговарал нашето име, утрата кога сме имале одредена рутина, улицата по која сме оделе без да ја забележуваме, разговорите со човек кој денес веќе не е дел од нашиот живот и чувството дека сè уште имаме време. Ќе сфатиме дека многу од работите за кои сме мислеле дека се само привремени биле, всушност, нашиот живот во тој момент. И можеби токму тоа е една од најважните работи што можеме да си ги кажеме денес: не мора да чекаме нешто да стане спомен за да сфатиме дека било вредно.
Ќе ни недостигаат местата, рутините, малите разговори и луѓето чие присуство денес го сметаме за сигурно.
А, луѓето кои денес ги имаме околу себе нема да бидат тука засекогаш. Тоа не треба да нè прави исплашени, туку поприсутни. Не треба да чекаме нешто да исчезне за да сфатиме колку ни значело. Понекогаш најголемата благодарност е едноставно да забележиме што имаме додека сè уште е тука.
