Често зборуваме за добрина како нешто убаво, пожелно, но нешто што баш не мора ние да го правиме.
Photo by Thirdman
Но, гo очекуваме од другите.
Зборуваме за добрината како избор што го правиме кога ни е лесно, кога имаме време, кога сме расположени. Но ако внимателно погледнеме околу себе, ќе забележиме дека добрината не е луксуз — таа е потреба. Не затоа што светот е идеален, туку токму затоа што не е.
Секој ден поминуваме покрај луѓе за кои не знаеме ништо. Не знаеме кој ја започнал утрината со тежина во градите, кој не спиел ноќи, кој се обидува да ја задржи стабилноста додека сè околу него се распаѓа. Луѓето не носат ознаки што велат „уморен сум“, „се борам“, „едвај издржувам“. И токму тука лежи суштината — болката ретко е видлива, но е присутна насекаде.
Во таков контекст, добрината добива сосема поинакво значење. Таа не е само гест, туку начин на однесување што ја признава невидливата реалност на другите. Еден тон на глас, едно трпение повеќе, едно воздржување од осуда — овие мали избори имаат поголема тежина отколку што мислиме. Не затоа што решаваат сè, туку затоа што во моментот можат да бидат единственото олеснување што некој ќе го почувствува.
Сепак, важно е да се направи разлика. Добрината не значи да се занемари себеси, ниту да се толерира сè. Таа не е слабост, ниту обврска да се биде постојано достапен за сите. Вистинската добрина има граници. Таа не бара од вас да се изгубите, туку да останете свесни дека и другите носат нешто што не го гледате.
Можеби најреалистичниот начин да се разбере добрината е како форма на одговорност. Не кон светот во целина, туку кон моментите во кои се среќаваме со други луѓе. Не можеме да ги поправиме туѓите животи, но можеме да не ги влошиме. И понекогаш, тоа е доволно.
Во време кога многумина функционираат на граница на своите капацитети, добрината не е нешто дополнително. Таа е основа на човечка комуникација што често ја потценуваме. Не затоа што ќе промени сè, туку затоа што во одредени моменти — ќе значи сè.
