Многу луѓе ја мешаат навиката со сигурност. Останувањето на исто место, со исти луѓе, исти улоги и исти приказни често се нарекува „безбедност“, но тоа не секогаш значи дека таму ни е добро. 
Photo by Tommaso Fornoni on Unsplash
Понекогаш значи само дека сме научиле како да преживуваме без да поставуваме прашања. Сигурноста станува име за нешто познато, но и нешто што е добро, здраво и корисно за нас.
Психолошките истражувања покажуваат дека луѓето имаат силна склоност кон статус кво. Мозокот природно избира познато, бидејќи тоа бара помалку енергија и носи помал ризик. Дури и кога сме незадоволни, познатата ситуација изгледа побезбедна од непознатото. Ова е причината зошто луѓето остануваат со години во работи што ги исцрпуваат, во односи што не ги хранат или во градови во кои не се чувствуваат живи. Не затоа што таму има раст, туку затоа што таму има предвидливост.
Но растот по дефиниција бара движење. Истражувањата во развојната психологија и невронауката покажуваат дека учењето и личниот напредок се случуваат кога сме изложени на умерен стрес и нови искуства. Кога менуваме средина, улога или начин на размислување, мозокот создава нови невронски врски. Тој процес е напорен, често непријатен, но токму таму се случува развојот. Без промена, системот останува ист, дури и ако ние внатрешно стагнираме.
Важно е да се спомене дека движењето не мора секогаш да значи голема, драматична промена. Понекогаш тоа е внатрешно поместување. Донесување одлука да не се прифаќаат истите услови. Поставување нови граници. Престанок со објаснување и оправдување. Истражувањата за промена на однесување покажуваат дека малите, доследни промени имаат поголем ефект од радикалните потези што не можеме да ги одржиме.
Она што често нè држи закотвени не е љубовта кон местото, туку стравот од губење на идентитетот. Ако се поместиме, кои сме тогаш? Ако заминеме, што останува зад нас? Но растот не брише сè што сме биле. Тој само додава нов слој. Не ја негира минатата верзија, туку ја надградува.
Можеме цел живот да останеме на исто место и да го наречеме тоа сигурност. И можеме да се поместиме, дури и малку, и да го наречеме тоа раст. Првата опција нуди мир без движење. Втората нуди непријатност со можност. И токму во таа можност, без гаранции и без целосна контрола, многумина за првпат почнуваат да се чувствуваат живи.
