Постојат луѓе што многу ретко ќе ви кажат дека им е тешко.
Photo by Sibel Kusdemir on Unsplash
Не затоа што немаат проблеми, туку затоа што со време се навикнале сè да држат во себе. Стануваат наутро, одат на работа, разговараат со луѓе, ги завршуваат обврските и продолжуваат со денот како ништо да не се случува. Однадвор изгледаат сосема добро. Но тоа не значи дека навистина се добро.
Некои луѓе толку долго се во „режим на преживување“ што веќе ни самите не знаат како изгледа вистински одмор. Се навикнуваат да функционираат уморни. Се навикнуваат да спијат со многу мисли, да се будат без енергија и сепак да продолжат понатаму како сè да е нормално.
Кога ќе ги прашате како се, велат „добро сум“ затоа што немаат сила повторно да објаснуваат. Понекогаш затоа што мислат дека никој нема навистина да разбере. Понекогаш затоа што цел живот биле тие што слушале други луѓе, па не знаат како изгледа кога тие ќе бидат слушнати.
Има луѓе што изгледаат смирено, а внатре постојано размислуваат. Луѓе што се смеат во друштво, а кога ќе останат сами чувствуваат тежина што не можат лесно да ја тргнат од себе. Не затоа што се слаби, туку затоа што човек не може бесконечно да носи сè сам и да не почувствува умор.
Понекогаш уморот не доаѓа од една голема работа. Доаѓа од многу мали нешта што се собирале со месеци или години. Од стрес, грижи, неизвесност, разочарувања, од тоа постојано да се биде силен за сите околу себе. И со време човек почнува автоматски да вели „добро сум“, дури и кога не е.
Но луѓето не секогаш имаат потреба некој веднаш да ги „поправа“. Понекогаш им треба само место каде што нема да мора да глумат дека се добро. Разговор во кој нема да чувствуваат притисок да бидат позитивни. Малку мир. Малку разбирање. Малку простор да здивнат.
И можеби затоа треба внимателно да се однесуваме со луѓето околу нас. Не секој што молчи е мирен и не секој што се смее е среќен.
