Многу луѓе растат со идејата дека треба да бидат трпеливи, да покажат разбирање и секогаш подготвени да помогнат.
Photo by Pixabay
Да се задржи врската, да се премолчи конфликтот и да се вложи уште малку труд дури и кога нешто веќе долго време не функционира. Овие вредности често доаѓаат од желбата да се зачуваат односите и да не се повреди никој. Но понекогаш, токму оваа постојана подготвеност да се издржи сè може да почне да нè исцрпува.
Постојат односи во кои постепено почнуваме да губиме енергија. Разговорите оставаат чувство на тежина наместо на мир. Секој контакт бара објаснување, оправдување или дополнителен напор за да се одржи балансот. Со тек на време, човек почнува да чувствува дека повеќе дава отколку што добива, но сепак продолжува да се обидува, надевајќи се дека работите ќе се променат.
Емоционалната исцрпеност често не доаѓа од една голема ситуација, туку од многу мали моменти што се повторуваат. Критики што постојано се повторуваат. Чувство дека мораме да внимаваме што зборуваме. Разговори после кои се чувствуваме виновни или недоволно добри. Со тек на време, овие искуства почнуваат да влијаат не само на расположението, туку и на нашата самодоверба.
Одлуката да се оттурнеме од таков однос не е секогаш лесна. Многу луѓе чувствуваат вина или се прашуваат дали прават грешка. Но вистината е дека поставувањето граници е дел од емоционалната зрелост. Тоа не значи дека не ни е грижа за другите, туку дека почнуваме да се грижиме и за сопственото здравје и мир.
Кога човек се дистанцира од односи што постојано го исцрпуваат, со време се појавува нешто што долго време можеби недостасувало – чувство на простор. Простор за мир, за сопствени мисли и за односи во кои постои повеќе рамнотежа. Во такви односи разговорите не бараат постојано објаснување, а присуството на другата личност не создава тежина.
Понекогаш најголемата сила не е во тоа да продолжиме да се бориме за секоја врска. Понекогаш најголемата сила е да препознаеме кога нешто веќе не ни носи добро и да направиме чекор назад. Тој чекор не е знак на слабост, туку знак дека почнуваме да го цениме сопствениот мир исто колку и односите со другите.
