Понекогаш мислиме дека нешто е изгубено затоа што повеќе не е дел од нашето секојдневие.
Photo by Toby Osborn on Unsplash
Луѓето си заминуваат, завршуваат важни делови од животот, менуваме градови и домови, а некои приказни не добиваат продолжение какво што сме замислувале. Но вистината е дека работите што сме ги доживеале длабоко никогаш навистина не исчезнуваат.
Како што пишува Хелен Келер: „Она што еднаш сме го уживале длабоко, никогаш не можеме да го изгубиме. Сè што сме сакале длабоко станува дел од нас.“ Оваа мисла нè потсетува дека љубовта, радоста и моментите кои навистина сме ги почувствувале не се нешто што може да се избрише со текот на времето. Тие стануваат дел од нашата личност, дел од начинот на кој гледаме на светот и дел од силата со која продолжуваме понатаму.
Можеби некоја врска завршила, можеби некој период бил краток, можеби некоја радост траела само еден момент. Но тоа не значи дека нејзината вредност исчезнала. Напротив, тие искуства остануваат во нас како тивко знаење дека сме биле способни да чувствуваме, да сакаме и да живееме со отворено срце.
Животот не се мери само со тоа што останува физички присутно. Се мери и со она што нè променило. Со разговорите што нè направиле похрабри, со љубовта што нè научила да бидеме понежни, со спомените што нè потсетуваат кои сме.
Затоа не треба да се плашиме од тоа што нешто завршило. Ако било вистински доживеано, ако било искрено почувствувано, тогаш не е изгубено. Тоа веќе е дел од нас. И ќе продолжи да живее во начинот на кој сакаме, мислиме и се движиме низ светот.
