Некои извинувања доаѓаат премногу доцна, некои – никогаш, а сепак преживуваме.
Photo by Nikolay Draganov
Не затоа што болката поминала, туку затоа што животот не чека на нечии зборови за да продолжи. Учењето како да живееме со недоизреченото, со тишината таму каде што сме очекувале извинување, е една од најтешките, но и најослободувачки лекции. Не секој ќе собере храброст да погледне назад и да каже „Жал ми е“. Но тоа не значи дека ние не можеме да најдеме мир.
Извинувањата што ги чекаме најдолго обично ги бараме од луѓето што најмногу сме ги сакале. Од нив очекуваме свест, покајание, признавање на болката што ја предизвикале. Но, не сите се способни за тоа. Некои луѓе не можат да се соочат со сопствената вина, па наместо извинување, нудат обвинување, молк или бегство. А ние, со нашите отворени раце и срце што сè уште чека објаснување, остануваме да собереме парчиња од нешто што никогаш нема да биде исправено.
Но токму тука почнува нашата вистинска сила. Не во тоа да ги добиеме зборовите што ги заслужуваме, туку во тоа да не им дозволиме да нè дефинираат. Ние не сме помалку вредни затоа што некој не се извинил. Не сме помалку луѓе затоа што болката не била признаена. Нашата вредност не се мери со способноста на другите да го признаат своето влијание врз нас – туку со нашата способност да преживееме, да простиме себеси, и да продолжиме.
Преживуваме со сè што не ни било кажано. Со празнини каде што требало да има објаснувања. Со зборови што сами сме си ги кажале, бидејќи тие не дојдоа од таму од каде што сме ги очекувале. Преживуваме преку музика, разговори со пријатели, преку пишување, плачење, молчење, повторно градење доверба. Преживуваме кога сфаќаме дека извинувањето не е предуслов за заздравување, туку само дел од патот што некои ќе го изберат, а некои никогаш нема да го најдат.
И има еден миг кога повеќе не ни треба да го слушнеме тоа „извини“. Не затоа што болката исчезнала, туку затоа што ние пораснавме околу неа. Како дрво што никнало во пукнатина – не идеално, не без лузни, но сепак живо, цврсто, гордо. Тогаш престануваме да бараме затворање од другите и го наоѓаме во себеси.
Да, некои извинувања доаѓаат премногу доцна, некои – никогаш. Но сепак преживуваме. И не само што преживуваме, туку учиме да живееме подобро, помудро и слободно.
