Не ни е потребен странски празник за да почувствуваме благодарност, затоа што кај нас таа отсекогаш се појавувала тивко, во обични денови и скромни гестови, во таа незабележлива топлина што луѓето ја носат кога не се обидуваат да бидат спектакуларни туку само присутни.
Photo by Amadeo Valar on Unsplash
Благодарност е да имаме барем едно лице што нè слуша без брзање и барем еден дом каде што не мора да глумиме храброст за да бидеме прифатени, затоа што таму нашата вистина не тежи и не бара оправдувања. Тоа чувство дека постои место каде што не мора да сме совршени, каде што некој нè забележува и кога сме најуморни е доволно за да ја разбереме вредноста на најмалите нешта што ги земаме здраво за готово.
Благодарност е да се будиме со мисла дека животот можеби не ми се одвива по идеален план, но сепак ме носи напред преку сите свои тивки лекции, и дека секој пад ме обликува во некоја поцврста и почувствителна верзија на себеси. Тоа е моментот кога гледаме дека луѓето кои останале покрај нас не го направиле тоа од навика, туку од избор што секој ден се повторува без да мора да се каже гласно. Кога ќе го препознаеме тој избор, ние почнуваме да ја разбираме сопствената вредност, не како нешто што треба да се заслужи, туку како нешто што постои во нас уште пред некој да го препознае.
Благодарност е да погледнеме наназад и конечно да видиме дека секоја тешка година била само премин кон нешто што ние сè уште не сме можеле да го разбереме, и дека ниту еден чекор не бил изгубен ако нè однел поблиску до сопствената зрелост. Тоа е тивкото признание дека сме преживеале работи за кои некогаш мислевме дека ќе нè скршат, а сепак денес стоиме поцврсто, со поголема длабочина и со појасна перцепција за тоа што навистина ни е важно. Кога ќе го сфатиме тоа, благодарноста станува не резултат од големи гестови, туку од едноставната свест дека сме сè уште тука, и дека не сме ги изгубиле најважните делови од себе.
Благодарност е да разбереме дека богатството на еден човек не се мери во предмети, туку во топлина, во луѓе што нè разбираат без премногу зборови и во моменти што нè смируваат како ништо друго. Тоа е чувството дека не треба да имаме многу за да се чувствуваме исполнети, затоа што душата се храни со нешта што не можат да се купат, со стабилност, со искреност, со нечиј поглед што нè приземјува кога мислиме дека ќе се распаднеме. Кога конечно ќе го прифатиме тоа, ние престануваме да ја бараме среќата во надворешното и почнуваме да ја градиме однатре, по малку, но постојано.
Благодарност е да седнеме на крајот на денот, со сите грижи и сите радости, и да почувствуваме дека светот можеби не е секогаш лесен, но сè додека имаме барем неколку искрени луѓе што го прават тежината поднослива, ние сме повеќе од добро. Тоа е свеста дека и во најтемните периоди секогаш имало некој што ни подал рака, некој што нè вратил во себе, некој што нè потсетил дека не мора да сме сами во сето тоа.
Тогаш благодарноста станува начин на гледање на животот, не празник, не обврска, туку навика што нè учи дека највредните нешта се веќе тука, во луѓето што ги сакаме и во моментите што ни го враќаат мирот.
