Велигден секоја година доаѓа како потсетник дека верата не е само во обичаите, трпезата и празничните денови, туку во начинот на кој живееме меѓу луѓето.
Photo by Antoni Shkraba Studio
Не е доволно само да ги почитуваме традициите ако во секојдневието забораваме на најосновното – дека пред нас секогаш стои човек, со своја болка, своја борба и свој товар што можеби никогаш нема да го видиме.
Живееме во време кога светот е поделен, изморен и преоптоварен. Секојдневно сме опкружени со вести за војни, болести, економска несигурност, неправди и неизвесност. Но покрај тие големи, колективни стравови, постојат и многу потивки битки што се водат зад затворени врати. Луѓе што се борат со сиромаштија и не знаат како ќе го поминат месецот. Луѓе што живеат со дијагнози што им го промениле животот. Луѓе што тагуваат, што се грижат за болни родители, што се будат секое утро со тежина во градите од анксиозност, депресија или осаменост. И сето тоа постои околу нас, дури и кога не се гледа.
Можеби затоа општеството денес делува толку сиво,темно, толку напнато, толку лишено од мекост. Го гледаме тоа во секојдневните, мали ситуации: во маркет каде луѓето се нетрпеливи и раздразливи за најмали ситници, на улица каде секој брза со намуртено лице и без трпение за никого, во сообраќајот, во редиците, во начинот на кој разговараме едни со други. Како да сите носиме толку многу во себе што повеќе немаме капацитет за туѓото постоење.
Но токму тука е суштината на Велигден.
Не само да се потсетиме на надежта како идеја, туку да се потсетиме што значи да останеш човек кога светот станува сè потврд. Да не дозволиш сопствената болка, замор или разочараност да те направат груб. Да не заборавиш дека човекот пред тебе можеби минува низ нешто што ти не можеш ни да претпоставиш. Да избереш трпение наместо гнев и љубезност наместо грубост. Но, и разбирање наместо осуда.
Во време како ова, добрината не е мала работа. Трпението не е баналност, нежноста не е слабост. Тоа се свесни избори што бараат сила.
Можеби денес најголемиот начин да ја живееме верата не е во големите зборови, туку во малите секојдневни постапки: да бидеме помеки со луѓето околу нас, да не реагираме секогаш од нервоза, да не заборавиме дека секој што го среќаваме носи нешто што не го гледаме. Да покажеме малку повеќе разбирање, малку повеќе трпение, малку повеќе човечност.
Овој Велигден нека нè потсети дека во свет што станува сè погласен, поуморен и посуров, да останеш човек не е нешто мало.
Тоа е можеби најважното што можеме да го направиме.
