Кога заминува некој близок, не е самиот момент на смртта тоа што најмногу боли. Тежината доаѓа потоа – во деновите што следуваат, во празнината што останува и во тишината што постепено станува дел од секојдневието.
Тоа е празното столче на трпезата, повиците што никогаш нема да бидат одговорени, родендените што нема да се прослават. Тоа се спомените што неочекувано се враќаат, песните што одеднаш стануваат премногу тешки за слушање, зборовите што никогаш не биле кажани.
Болката се појавува и во најобичните моменти – кога ќе поминеме покрај место што било нивно омилено, кога ќе сфатиме дека тие не се само отсутни, туку засекогаш ги нема. Нивниот глас тивко исчезнува, нивните соништа остануваат недоживеани, а нивниот живот – приказна што ја раскажуваме во минато време.
Во тие моменти доаѓаат и прашањата – дали сме сакале доволно, дали сме можеле повеќе, дали сме можеле да задржиме уште малку. Но длабоко во себе знаеме дека некои збогувања се случуваат пред да бидеме подготвени за нив.
Кога ќе изгубиме некого што го сакаме, дел од нас заминува со него. Дел што не може да се врати, ниту повторно да се изгради. Останува празнина, тивка и постојана, која станува дел од нас.
И можеби најмногу не боли самото збогување, туку животот што требало да продолжи – а не продолжил.
