На 29 август 1882 година, во родниот Велес починал Јордан Хаџи Константинов – Џинот, еден од најзначајните македонски просветители, книжевници и културни дејци од XIX век.
Неговиот живот бил посветен на образованието, јазикот и културното будење, а неговата работа оставила трага и во македонската литература и во развојот на современото училиште.
Џинот бил роден во Велес, а образованието го продолжил во Самоков и Солун. По враќањето во родниот град, во 1837 година започнал да работи како учител, при што воведувал поинаков пристап кон наставата. Наместо образованието да се темели исклучиво на традиционалното црковно учење, тој воведувал предмети како географија, историја, граматика и други знаења што можеле да им бидат корисни на учениците во секојдневниот живот.
Особено значајно било неговото настојување народниот јазик да се користи во наставата. Во Скопје, каде што работел од 1848 до 1857 година, Џинот го отворил првото световно училиште со настава на народен јазик. Во училиштето вовел и современи за тоа време наставни средства, меѓу кои клупи, табли, географска карта и глобус.
Неговата просветителска работа се одвивала во време на силно влијание на грчкото свештенство врз училиштата и образованието. Поради својата антифанариотска дејност, Џинот бил прогонуван и затворан, а во 1861 година бил испратен на заточение во Мала Азија. Таму останал до 1863 година и, според податоците на Општина Велес, го загубил едното око. По враќањето продолжил со просветната работа.
Но Џинот не бил само учител. Тој пишувал песни, драмски текстови, афоризми и статии, собирал народни умотворби и културно-историски материјали, а се занимавал и со јазични прашања. Меѓу неговите позначајни дела се „Таблица перваја“, „Плач на скопското училиште многотрудное“, „Труд ми е името“, „Рај божји“, „Минерва и деветте музи“ и „Разговор или вистински човек“.
Посебно место во неговото наследство има „Таблица перваја“, учебно помагало наменето за описменување на учениците. Џинот со него не се занимавал само со пишување, туку директно со создавање услови за образование на народен јазик. Токму врската меѓу неговата учителска и книжевна работа е една од причините поради кои останал запаметен како важен претставник на македонското просветителство.
Во своите текстови често ја истакнувал важноста на образованието и трудот. Во песната „Труд ми е името“, на пример, мудроста, љубовта и трудот се претставени како вредности, а авторот на крајот го избира трудот како основа за човековото напредување. Неговата поезија има пред сè просветителска и поучна функција.
Џинот се смета и за еден од првите македонски драмски автори. Неговите драмски текстови биле поврзани со неговата учителска работа и ги изведувале неговите ученици, што го поврзува и со почетоците на македонската театарска традиција.
До крајот на животот останал поврзан со Велес. Починал на 29 август 1882 година, а бил погребан во дворот на црквата „Свети Спас“ во Велес.
Повеќе од еден век подоцна, неговото име и понатаму е присутно во македонската култура. Театарот во Велес го носи неговото име, а неговото дело е дел од наставата по македонски јазик и литература.
