Ноември секогаш доаѓа на ист начин — тивко, без голема најава, со дожд и воздухот што полека се лади и со денови што стануваат покуси, но заминува со нешта што не сме ги очекувале.
Photo by Marios Gkortsilas on Unsplash
Овој ноември нè научи дека не можеме да ги држиме сите нишки во раце, колку и да се трудиме; дека животот не оди секогаш по нашите календари и дека мирот не се појавува кога сме подготвени, туку кога ќе признаеме дека долго време сме се бореле со работи што не треба да ги носиме сами.
Не беше лесен месец. За многумина беше тежок, за некои исполнет со пресврти, за други просто заморен. Ноември нè натера да застанеме пред вистината дека сме постојано во движење, а сепак понекогаш стоиме на исто место внатре во себе. Нè соочи со разговори што ги одложувавме, со стравови што ги потиснувавме, со тага што си мислевме дека одамна ја оставивме, а таа тивко чекала можност да нè потсети дека сè уште има нешто недоразбрано.
Но во целата своја тешка искреност, овој месец ни донесе и топлинa. Ни покажa дека понекогаш е доволно да признаеме дека сме уморни, дека не можеме повеќе да се докажуваме каде не сме повикани, дека вредиме и кога не сме на најјакото темпо. Неомври нè научи дека луѓето не треба да ги носиме во мислите ако не нè носат во нивните; дека границите не се студенило, туку почит кон себе; дека понекогаш е подобро да се повлечеш отколку да се објаснуваш.
Овој месец ни покажа дека растењето не секогаш изгледа како победа, понекогаш изгледа како мирно напуштање на нешто што некогаш било важно. Нè научи дека светлината ја гледаме најдобро кога дните се кратки, и дека токму во тие кратки денови можеме најјасно да разбереме што навистина ни треба, а што сме носеле само од навика.
На крајот, ноември нè остави со една едноставна, но силна порака: не мора да го издржиме сè. Мора да бидеме присутни. Мора да бидеме искрени со себе. Мора да ги пуштиме работите што веќе не нè носат напред. И мора да си оставиме простор за ново — нови односи, нов мир, нова надеж.
Ноември заминува, но лекциите остануваат:
дека е во ред да забавиме,
дека е во ред да се промениме,
дека е во ред да сакаме помалку хаос и повеќе вистина.
И дека понекогаш најголемата храброст е да бидеме добри кон себе, дури и тогаш кога не знаеме каде точно одиме.
