Кучињата не брзаат низ животот. За нив една обична прошетка може да биде мала авантура, мирисот на тревата причина да застанат, а сончевиот зрак на подот доволен повод да легнат и да уживаат.
Photo by Alvan Nee on Unsplash
Кучињата имаат еден необичен талент: умеат целосно да бидат таму каде што се. Кога одат, тие не брзаат само да стигнат некаде. Застануваат, мирисаат, гледаат, слушаат, се радуваат на нешто што ние можеби воопшто не би го забележале. За нив една обична улица може да биде нов свет, а една прошетка — мала авантура. Ние, пак, толку често минуваме низ сопствениот живот со мислите некаде далеку пред нас.
За нив и храната е нешто повеќе од оброк, таа е радост и мал ритуал. Но, и причина за возбуда. А ние толку често јадеме во движење, гледајќи во телефонот, мислејќи на следната обврска, заборавајќи дека и наједноставните нешта заслужуваат да бидат почувствувани.
Кучињата нè потсетуваат и колку е важно да се радуваме на луѓето што ги сакаме. Кога ќе нè видат, не се прашуваат дали денес сме доволно успешни, убави, продуктивни или расположени. Само се радуваат што сме тука. За нив нашето присуство е доволна причина за среќа.
Тука лежи една од најголемите човечки заблуди — постојано го одложуваме животот за некој подобар ден.
Кога ќе завршиме со работата.
Кога ќе имаме повеќе пари.
Кога ќе бидеме помалку уморни.
Кога конечно сè ќе биде на свое место.
Photo by Anoir Chafik on Unsplash
Животот не чека сè да биде на свое место. Тој се случува во прошетката до продавница, во кафето испиено на сонце, во омилениот оброк, во нечија прегратка, во радоста што не сме ја планирале. Големите моменти се ретки. Поголемиот дел од животот е составен од овие мали нешта.
Можеби затоа кучињата изгледаат толку присутни во сопствениот живот. Тие не бараат причина за радост, туку ја наоѓаат. А, најубавото нешто што можеме да го научиме од нив е едноставно: не чекајте животот да стане посебен за да почнете да уживате во него. Тој веќе се случува.
