Постојат луѓе кои секогаш се тука за другите, но ретко кога бараат некој да биде тука за нив.
Photo by Arifur Rahman on Unsplash
Тие ќе помогнат, ќе сослушаат, ќе најдат решение и ќе најдат време, дури и кога самите минуваат низ тежок период. Но кога ним ќе им затреба поддршка, најчесто молчат. Не затоа што немаат проблеми, туку затоа што со години се навикнале сами да се справуваат со нив.
Многумина уште како деца научиле дека мора да бидат силни. Дека не треба да се жалат, да бараат премногу или да ги оптоваруваат другите со своите грижи. Со текот на времето тоа станува дел од нивниот карактер. Почнуваат да веруваат дека вредат повеќе кога се корисни отколку кога им е потребна помош. Така стануваат луѓе на кои сите можат да се потпрат, освен тие самите.
Понекогаш зад независноста не се крие сила, туку страв. Страв дека ќе бидат одбиени. Страв дека ќе разочараат некого. Страв дека ќе изгледаат слабо. Затоа е полесно да кажат „добро сум“ отколку да признаат дека им е тешко. Полесно е да продолжат сами отколку да ризикуваат да не бидат разбрани.
Но вистината е дека никој не е создаден да носи сè сам. На сите ни треба некој што ќе нè сослуша, ќе нè разбере или едноставно ќе биде покрај нас. Барањето помош не е знак на слабост. Тоа е знак дека сме луѓе. Исто како што ни требаат другите кога сме среќни, ни требаат и кога ни е тешко.
Можеби најголемата храброст не е секогаш да издржиме сами. Можеби најголемата храброст е да кажеме: „Не можам овојпат сам.“ Бидејќи луѓето не се поврзуваат преку совршенството. Се поврзуваат преку искреноста. А понекогаш токму во моментот кога ќе си дозволиме да побараме помош, им даваме можност на другите да ни покажат колку навистина им значиме.
