Клукајдрвецот стои на стеблото и удира. Еднаш, двапати, десетпати, повторно и повторно.
Photo by Łukasz Rawa on Unsplash
Оддалеку, тоа изгледа како едноставна, речиси монотона работа. Но под кората се случува нешто што ние не го гледаме. Таму може да има инсекти, ларви, пукнатини, шуплини, влага, траги од живот. Клукајдрвецот не ја прифаќа кората како целата приказна за дрвото. Тој бара подлабоко.
Токму тука природата ни покажува нешто што лесно го забораваме.
Често го проценуваме светот според она што веднаш го гледаме. Едно лице ни изгледа сигурно, па претпоставуваме дека човекот е добро. Некој е насмеан, па веруваме дека нема причина за тага. Некој молчи, па мислиме дека нема што да каже. Некој изгледа успешно, па не ги гледаме годините на сомнеж, неуспеси и работа што стојат зад тоа. Површината е удобна затоа што ни дава брз одговор. А животот ретко е толку едноставен.
Дрвото исто така има своја површина. Кората може да биде груба, испукана, оштетена или обрасната со мов. Може да изгледа старо и исцрпено. Но тоа не значи дека престанал животот во него. Корените продолжуваат да работат, соковите се движат, гранките ја следат светлината, а во неговата кора и дрво живеат безброј мали организми.
Клукајдрвецот е еден од оние жители на шумата што не се задоволуваат со она што го гледаат.
Тој бара.
И во тоа има нешто убаво. Не затоа што секогаш треба да копаме подлабоко во сè и во секого. Напротив, понекогаш премногу анализирање само нè оддалечува од она што е очигледно. Но постојат моменти кога првиот впечаток едноставно не е доволен. Кога зад нечија раздразливост стои замор. Зад дистанцата стои разочарување. Зад самодовербата стои долг период во кој човекот морал сам да се научи да верува во себе.
Photo by Gustavo A. Pérez on Unsplash
А понекогаш и ние самите сме такви.
Другите ја гледаат кората што сме ја изградиле со текот на годините. Ја гледаат нашата работа, навиките, начинот на кој зборуваме, начинот на кој се снаоѓаме. Не ја гледаат секогаш целата приказна што стои под неа. Не ги знаат сите нешта што сме ги преживеале за да станеме личноста што ја гледаат денес.
Природата постојано нè потсетува дека видливото е само еден дел од приказната.
Кога следниот пат ќе слушнете клукајдрвец како удира по стеблото, ќе го слушнете поинаку. Тој не ја удира површината без причина. Тој слуша, бара и препознава нешто што за нас останува скриено.
И ние понекогаш треба да забавиме пред да донесеме заклучок. Да погледнеме уште еднаш. Да се запрашаме што не гледаме. Што се случува под површината.
Дрвјата, луѓето и животот имаат една заедничка особина: најважните нешта често не се наоѓаат таму каде што прво ги бараме.
