Цветовите никогаш не биле создадени да траат. Токму затоа се толку убави.
Photo by Toni Osmundson on Unsplash
Никој не купува букет затоа што очекува да остане ист засекогаш. Го носиме дома знаејќи дека за неколку дена ливчињата ќе почнат да паѓаат, боите ќе избледат, а мирисот полека ќе исчезне. И сепак, никогаш не велиме дека нивната убавина била залудна само затоа што била привремена.
Некако, само кога станува збор за луѓето, љубовта, пријателствата и животните периоди, почнуваме да мислиме поинаку.
Се држиме за нешта што завршиле.
Жалиме по сезони кои поминале.
Се обвинуваме себеси кога нешто убаво не успеало да остане.
Како да веруваме дека вредноста на нешто се мери според неговото времетраење.
Но природата нè учи на спротивното.
Божурите цветаат само кратко. Пролетта доаѓа и си заминува. Зајдисонцето трае само неколку минути. Детството поминува. Луѓето се менуваат. Понекогаш и љубовта има свој почеток и свој крај.
Photo by Marc Pell on Unsplash
Тоа не значи дека не било вистинско. Не значи дека не било важно. Не значи дека не оставило трага.
Најголемата мудрост е да научиме да уживаме во убавината додека е тука, без постојано да бараме гаранција дека ќе остане.
Да држиме цвет во рака без страв од денот кога ќе овене.
Да сакаме без постојано да пресметуваме колку долго ќе трае тоа.
Да бидеме благодарни за сезоната додека сме во неа.
Затоа што некои од најубавите нешта во животот не се создадени да бидат вечни.
Тие се создадени да нè потсетат колку е драгоцено сè што е минливо. И дека понекогаш токму краткото траење е она што му дава вредност на моментот. Не затоа што останал засекогаш, туку затоа што бил тука кога ни бил најпотребен.
