Љубовта не е фантазија, таа е човечка.
Photo by Arle Õunapuu on Unsplash
Не е проблемот само во Инстаграм. Проблемот е во културата што со години ни продава слика за љубовта како нешто лесно, складно и постојано возбудливо. Ни се ветува врска без напор, без судири, без непријатност. И не само што треба да ја посакуваме таа верзија на љубовта, туку ни се вели дека ја заслужуваме. Така се создава јаз помеѓу тоа што го очекуваме и тоа што навистина значи да се биде со друга личност.
Реалното искуство на блискост е хаотично. Контрадикторно, ;есто непријатно и а не затоа што нешто е „погрешно“, туку затоа што станува збор за двајца луѓе со различни истории, различни стравови, различни одбранбени механизми и различни нервни системи. Во една врска не се судираат само карактери, туку и начини на функционирање. Се судираат и две семејства, научени тишини и научени реакции, стари рани и нови надежи.
Има периоди на разочарување што траат подолго отколку што сме подготвени да признаеме. Има очекувања што остануваат неисполнети. Има компромиси што никогаш не сме мислеле дека ќе ги правиме. Има реалности што тивко ги толерираме додека се обидуваме да разбереме што е нормално, што е издржливо и каде е границата. Во меѓувреме, животот не запира. Стресот се таложи. Плановите се распаѓаат. Луѓето се активираат. Се кажуваат зборови што не биле намера, а молкот станува погласен од секој разговор.
Она што ретко се кажува е дека повеќето долгорочни врски не пропаѓаат поради недостаток на љубов, туку поради недостаток на присутност. Не романтична присутност, туку емотивна. Способноста да се остане тука кога е тешко. Да се слуша без одбрана. Да се признае сопствениот дел без бегање. Да се биде со другото лице, а не против него.
Кога постојано ја мериме реалноста со фантазијата, почнуваме да мислиме дека секоја непријатност е знак дека нешто не е во ред. А всушност, токму тие непријатни моменти се местото каде што врските или растат или се распаѓаат. Не затоа што не сме доволно „зрели“ или „среќни“, туку затоа што сме луѓе.
Можеби е време да престанеме да бараме идеална врска и да почнеме да бараме реална. Онаа што не изгледа добро на слика, но може да издржи во живот. Онаа каде што не се глуми хармонија, туку се гради присутност. Онаа што не нè спасува од непријатноста, туку нè учи како да останеме човечки во неа.
