Во Старата скопска чаршија некогаш се наоѓала Хаџи Ине-бег чешма, изградена во 1854 година.

На камената плоча бил испишан натписот: „Станува тоа што сака Господ, сѐ живо е од вода“.
Чешмата била дел од мрежата јавни извори на вода што имале значајна улога во секојдневниот живот на Скопје за време на османлискиот период.
Податоците за неа се објавени во истражувањето „Градски чешми од османлискиот период“, на платформата МАРХ, кое се повикува на книгата „Османлиски споменици во Скопје“ од архитектот и истражувач Хамдија Кумбараџи-Богоевиќ, објавена во 1998 година. Чешмата е наведена и во текстовите на скопскиот хроничар Данило Коцевски, кој пишувал за старите градски чешми и нивното место во историјата на градот.
Во османлискиот период, јавните чешми биле важен дел од градската инфраструктура. Тие обезбедувале вода за жителите, трговците и занаетчиите, а често се граделе на прометни места, во маалата и во близина на верски објекти. Изградбата на ваквите објекти била поврзана и со традицијата на добротворство, при што поединци финансирале објекти наменети за општа употреба.
Скопје имало голем број вакви чешми, познати под имиња што се поврзувале со околните маала или местата на кои се наоѓале. Меѓу нив биле Хаџи Рауф-чешма, Лонџа-чешма, Кури-чешма, Саук-чешма и Хаџи Галиб-бег-чешма. Нивните имиња се зачувале во историските записи, а некои останале присутни и во сеќавањата на постарите жители.
Според истражувањето на МАРХ, голем дел од старите скопски чешми престанале да се користат со воведувањето на современиот водовод. Урбанистичките промени дополнително влијаеле врз нивното исчезнување. Некои биле урнати при проширувањето на улиците, додека делови од други биле искористени во понови градби. Истражувањето посочува дека денес речиси ништо не е зачувано од некогашниот систем на османлиски градски чешми.
Хаџи Ине-бег чешма е забележана во историските извори како еден од примерите на ова наследство. Нејзината година на изградба и натписот на камената плоча сведочат за традицијата на јавните чешми во Скопје во XIX век, кога пристапот до вода бил важен дел од организацијата на градскиот живот.