Дипак Чопра со децении зборува за нешто што често го забораваме додека брзаме низ секојдневието: Дека животот не се случува само во она што го правиме, туку и во начинот на кој сме присутни додека го правиме.
Photo by engin akyurt on Unsplash
Неговата порака не значи треба да избегаме од реалноста, туку дека треба да престанеме да живееме исклучиво од навика, страв и автоматизам. Една од најважните идеи кај него е дека телото и умот не се одвоени. Начинот на кој размислуваме, чувствуваме и реагираме директно се одразува врз нашата енергија, здравје и избори. Кога постојано сме во напор, во контрола и во борба со времето, телото го памети тоа. Стресот не е само ментална состојба, туку начин на живеење што тивко нè истрошува.
Чопра често зборува за свесноста како враќање кон себе. Не како нешто комплицирано или недостижно, туку како едноставен чин на забавување и слушање. Да забележиме како дишеме и како реагираме. Што навистина ни е потребно во даден момент. Во таа свесност има можност за промена, не затоа што мораме, туку затоа што конечно гледаме појасно.
Неговите размислувања за животот нè охрабруваат да престанеме да се дефинираме само преку улоги, успеси и очекувања. Под сето тоа постои простор на мир, креативност и смисла кој не мора да се заслужи. Кога се поврзуваме со тој простор, одлуките стануваат помалку водени од страв, а повеќе од јасност.
Во суштина, пораката на Дипак Чопра е едноставна: Животот не бара постојана борба. Понекогаш бара присутност. Кога ќе научиме да бидеме тука, со себе, без да се туркаме напред по секоја цена, почнуваме да живееме поусогласено, помирно и со повеќе доверба во процесот.
