Светлината нагло се намалува, температурата може благо да опадне, а околината добива необична атмосфера.
Photo by Daniel Gomez on Unsplash
Иако најчесто го набљудуваме како астрономски настан, промената на светлината може да има и одредено влијание врз начинот на кој се чувствуваме.
Светлината има важна улога во функционирањето на нашиот мозок. Таа му помага на организмот да го регулира циркадниот ритам, односно внатрешниот биолошки часовник кој влијае врз спиењето, будноста и различни физиолошки процеси. Поради тоа, ненадејното затемнување може привремено да создаде чувство на поспаност, смиреност или промена во нивото на енергија, особено кај луѓето кои се чувствителни на промените во светлината.
Сепак, научните сознанија не покажуваат дека затемнувањето само по себе предизвикува специфични промени во расположението. Нема доволно докази дека неколку минути затемнување можат директно да предизвикаат анксиозност, раздразливост или еуфорија.
Она што е поверојатно е дека необичната промена во околината влијае врз нашето внимание и доживување на моментот. Кога сред бел ден одеднаш станува темно, мозокот регистрира дека нешто невообичаено се случува. Луѓето застануваат со секојдневните активности, гледаат кон небото и стануваат посвесни за околината.
Важна улога може да има и очекувањето. Ако човек однапред слушнал дека затемнувањето е силен или значаен настан, можно е повеќе да ги забележува сопствените емоции и телесни реакции во текот на феноменот. Затоа различни луѓе можат да го доживеат истиот настан на сосема различен начин.
Затемнувањето, сепак, не мора да има директен биолошки ефект за да биде психолошки впечатливо. Самата пауза од секојдневието, необичната темнина и чувството дека присуствуваме на нешто ретко можат да создадат восхит, возбуда или чувство на смиреност.
На крајот, затемнувањето на Сонцето не е „копче“ кое го менува нашето расположение. Но, за неколку минути може да го промени светот околу нас доволно за и ние да застанеме, да забележиме и да бидеме посвесни за моментот во кој се наоѓаме.
