„Ниту фустан не вреди да се крпи, а камоли љубов. Подобро е да си заминеш.“ – Меша Селимовиќ
Photo by Giorgio Trovato on Unsplash
Оваа реченица звучи сурово. Дури и неправедно. Особено за оние кои барем еднаш во животот помислиле на поранешната љубов и се запрашале: „Што ако овојпат биде поинаку?“
Речиси секој човек носи некоја недовршена љубовна приказна. Некого што сè уште понекогаш го бара во толпата, нечиј глас што сè уште го препознава меѓу стотици други или порака што никогаш не ја испратил. Старите љубови имаат чудна способност да останат во нас долго откако ќе си заминат.
Но, дали тоа значи дека треба повторно да им ја отвориме вратата?
Одговорот не е едноставен.
Психолозите одамна предупредуваат дека човечкиот мозок не ги памети спомените како видео снимка. Напротив, секојпат кога се присетуваме на некој настан, ние делумно го реконструираме. Со текот на времето, лошите моменти почнуваат да бледнеат, а убавите стануваат уште поубави. Токму затоа, поранешната љубов често изгледа подобро отколку што навистина била.
Не ни недостигаат расправиите. Не ни недостига чувството на несигурност, солзите или долгите ноќи без сон. Ни недостига смеата, мирисот или допирот. Или пак, верзијата од нас што постоела покрај таа личност. Tокму тука многумина прават грешка. Не се враќаат на човекот. Се враќаат на споменот.
Photo by Alef Morais on Unsplash
Разделбите речиси никогаш не се случуваат без причина. Некои врски завршуваат поради неверство, некои поради недоверба, различни животни цели, недостаток на почит или едноставно затоа што двајца луѓе не знаеле како да се сакаат на здрав начин.
Ако причината поради која сте се разделиле и денес е присутна, тогаш што точно би било поинаку? Времето не лекува сè. Времето не прави човек поискрено да сака. Не го учи автоматски да комуницира. Не ја гради довербата што еднаш била скршена.
Промената не доаѓа затоа што поминале две, пет или десет години. Таа доаѓа само кога луѓето ќе ја преземат одговорноста за своите грешки и ќе направат нешто за да не ги повторуваат. Од друга страна, не би било искрено да кажеме дека стара љубов никогаш не може да успее.
Животот е полн со луѓе кои се разделиле затоа што се запознале во погрешен момент. Некој бил премлад, друг бил оптоварен со кариера, трет не знаел што сака од животот. Години подоцна, повторно се сретнале како сосема различни личности и успеале да изградат стабилна врска.
Но, она што ја направило успешна втората шанса не било минатото, туку промената. Затоа, пред да му се јавите на поранешниот партнер или да одговорите на неговата порака, вреди да си поставите неколку искрени прашања.
Дали навистина ми недостига оваа личност или ми недостига чувството да не бидам сам?
Дали повторно би ја избрал оваа личност ако денес првпат ја запознаам, без сите заеднички спомени?
Дали се враќам затоа што верувам дека нешто суштински се сменило или затоа што сакам минатото да добие поубав крај?
Овие прашања не се лесни, но честопати во нив се крие вистинскиот одговор.
Во љубовта често веруваме дека ако чувствата се силни, сè друго ќе се среди само од себе. Но, љубовта не е доволна ако нема доверба. Не е доволна ако нема почит. Не е доволна ако истите проблеми повторно чукаат на вратата.
Ако некогаш вреди да се даде втора шанса, тогаш тоа не смее да биде продолжение на старата приказна. Треба да биде сосема нова приказна, меѓу двајца луѓе кои повеќе не се истите што биле кога се разделиле.
Во спротивно, најчесто не добиваме нов почеток. Само уште еден крај.
