Често слушаме дека простувањето е клучот за ослободување.
Photo by Lukas Rychvalsky
Дека за да можеме да продолжиме понатаму, мора да простиме. Тоа се повторува на многу страни, во книги, во разговори, на социјалните мрежи. Но дали тоа важи за сите нас? Дали навистина секој мора да прости за да најде мир?
Ајде да бидеме искрени со себе: некои раскинувања нè повредиле толку длабоко што самата помисла на простување изгледа како предавство кон нас самите. Не затоа што сме злобни или огорчени, туку затоа што болката сè уште е присутна. А кога болката е свежа, барањето да простиме може да звучи како барање да ја заборавиме сопствената вистина. А ние не мора да заборавиме за да се исцелиме. Понекогаш, вистинското продолжување значи да ја признаеме болката. Да кажеме: „Ова ме повреди“, без да бараме оправдување, без да измислуваме изговори. Да кажеме: „Ова не беше во ред,“ и да си дадеме дозвола да не простиме веднаш. Или можеби никогаш. Затоа што простувањето не е задолжителна дестинација. Тоа е можен пат, но не е единствениот.
Многумина од нас успеале да продолжат понатаму без да кажат „простувам“. Наместо тоа, сме рекле: „Не дозволувам ова повеќе да ме дефинира.“ Тоа е исто така слобода. Тоа е зрелост. Сме ја прифатиле вистината, сме ја оставиле таму каде што ѝ е местото, и сме тргнале понатаму. Без драматично затворање, без последен разговор, без извинување што никогаш не дошло. И тоа е сосема доволно.
Во други случаи, простувањето доаѓа подоцна, тивко. Кога повеќе не сме лути. Кога сме подалеку од сето тоа. Кога животот ни покажал дека сме научиле, пораснале, и сме добиле нешто ново. Но ни тогаш не мораме да го наречеме „простување“. Може да го наречеме раст, искуство, самопочит. Затоа што простувањето не е магичен чин што ја брише историјата, тоа е нешто што некогаш се случува природно, а некогаш не се случува воопшто.
Наместо да се прашуваме „дали простивме“, можеби е поважно да се прашаме: „Што ми треба за да се чувствувам полесно? Кој е мојот пат кон мирот?“ За некои од нас, тоа значи да простиме. За други, тоа значи да прифатиме и да продолжиме. И за трети, тоа значи да ја оставиме болката каде што ѝ е местото, зад нас, без да мораме да ја оправдаме.
Нема една вистина што важи за сите. Секоја приказна е различна. Секое срце сака различна грижа. А вистинската слобода доаѓа кога престануваме да веруваме дека мора да се вклопиме во некоја готова формула за „исцелување“. Затоа, да си дадеме простор да бидеме луѓе, со сите свои емоции, ритми и потреби. И да запаметиме: продолжувањето понатаму не мора да вклучува простување. Може да вклучува самопочит, свесност и храброст да живееме понатаму, по наша мера.
