Меѓународниот ден на хуманитарноста е потсетник дека солидарноста, емпатијата и подготвеноста да му помогнеме на другиот се вредности кои не смеат да бидат заборавени. Во време кога секојдневието станува сè побрзо и посложено, потребата од човечка блискост и поддршка е можеби поголема од кога било.
За претседателката на Црвениот крст на Република Северна Македонија, д-р Лилјана Ристевска, хуманоста пред сè значи свесно да не бидеме рамнодушни кон туѓата болка и потреба. Во интервјуто за Скопје Инфо таа ја опишува хуманоста како способност да го препознаеме човекот покрај нас, да го сослушаме и да му подадеме рака тогаш кога е најранлив.
„Хуманоста не мора секогаш да се манифестира преку грандиозни гестови; таа често живее во малите, но искрени дела“, вели Ристевска, посочувајќи дека понекогаш е доволен топол разговор, посветено време или едноставно чувството дека некој не е сам во својата борба.
Според неа, иако брзиот ритам на современиот живот понекогаш го оддалечува вниманието од потребите на другите, хуманиот импулс кај луѓето сè уште е силен. Токму затоа, вели таа, потребно е постојано да се поттикнува солидарноста, особено кај младите, и да им се покаже дека секое добро дело има моќ да направи промена.
Сè посложени потреби на најранливите
Работата на Црвениот крст одамна не се сведува само на обезбедување материјална или прехранбена помош. Општеството се соочува со сè посложена комбинација на социјални и хуманитарни потреби, меѓу кои сè повеќе се издвојуваат осаменоста, потребата од психосоцијална поддршка и пристапот до основните здравствени и социјални услуги. Економските предизвици и стареењето на населението дополнително создаваат нови потреби, а одговорот, според Ристевска, мора да биде навремен и заеднички.
„Нашата задача е навреме да ги препознаеме тие потреби и заедно со институциите, компаниите и граѓаните да обезбедиме достоинствена поддршка за секој човек“, нагласува претседателката на Црвениот крст.
Последните години, исполнети со природни катастрофи, економски кризи и здравствени закани, дополнително ја проширија улогата на организацијата. Црвениот крст, вели Ристевска, повеќе не се активира само кога ќе се случи вонредна состојба, туку е континуирано присутен во заедницата.
Од итна хуманитарна помош, преку психолошка поддршка и едукација, до подготвеност за катастрофи и грижа за ранливите категории – обемот на активностите постојано се зголемува. Поради тоа, особено внимание се посветува на обуката на волонтерите, развојот на капацитетите и јакнењето на партнерствата.
Младите сакаат да бидат дел од нешто што има смисла
Еден од клучните предизвици е како младите да се мотивираат активно да се вклучат во хуманитарните активности. Ристевска смета дека младите не се незаинтересирани за општеството, туку сакаат да почувствуваат дека нивниот ангажман има вистинско значење.
„Младите луѓе сакаат да бидат дел од нешто што има смисла и што носи позитивни општествени промени“, вели таа и додава дека придонесот не мора да биде голем, туку дека може да се состои од неколку часа волонтерска работа, споделување знаење или едноставно подадена рака.
Волонтирањето, според неа, не им помага само на оние на кои им е потребна поддршка. Тоа истовремено гради емпатија, лидерски способности и чувство на општествена одговорност кај самите волонтери. Најсилна мотивација, сепак, останува личниот пример и можноста младите непосредно да ја почувствуваат радоста и исполнетоста што ги носи помагањето.
Токму волонтерите се, како што вели Ристевска, „срцето на Црвениот крст“. Без нив, голем дел од активностите не би можеле да се реализираат. Особено ја инспирираат младите кои несебично го посветуваат своето време за да им помогнат на луѓе кои воопшто не ги познаваат.
Во кризни ситуации тие често се меѓу првите кои се јавуваат да помогнат. Ристевска сведочи дека понекогаш еден навремен пристап, топол збор или поддршка од млад волонтер можат некому да му ја вратат вербата и чувството на достоинство.
„Тоа ми дава надеж дека хуманоста има сигурна иднина“, вели таа.
Хуманоста како универзален јазик
Во својата досегашна работа како претседателка на Црвениот крст, Ристевска вели дека имала бројни моменти кои ја потсетиле дека хуманоста навистина нема граници.
Најсилни сепак, биле оние во време на кризи, кога луѓето се обединуваат без оглед на возраста, верата, националноста или социјалниот статус.
„Кога ќе видите како непознати луѓе помагаат едни на други без да очекуваат ништо за возврат, сфаќате дека хуманоста е универзален јазик кој ги поврзува сите“, посочува Ристевска.
Токму затоа, нејзината порака до оние кои сакаат да помогнат, но сметаат дека нивниот придонес е премал, е едноставна: „ниту едно добро дело не е мало“.
Една насмевка, еден час волонтирање, едно дарување крв или еден пакет помош можат некому да му го променат денот, а понекогаш и животот.
„Големите промени започнуваат со мали, искрени чекори. Најважно е да не останеме рамнодушни“, порачува таа.
„Хуманоста треба да биде начин на живот“
На крајот, по повод Меѓународниот ден на хуманитарноста, Ристевска упатува порака која го надминува самото одбележување на денот.
За неа, хуманоста не треба да биде вредност која ја истакнуваме само еднаш годишно. Таа треба да стане дел од секојдневниот живот – во односот кон соседот, пријателот, колегата, непознатиот човек, но и кон секој оној кој во даден момент има потреба од помош.
„Хуманоста не треба да биде само одбележување на еден ден, туку траен начин на живот“, вели претседателката на Црвениот крст.
Да бидеме повнимателни кон луѓето околу нас, да подадеме рака кога некој има потреба и да ја негуваме солидарноста како една од најголемите човечки вредности. Зашто, како што порачува Ристевска, ако секој од нас направи по едно добро дело, заедно можеме да изградиме општество во кое никој нема да биде заборавен.
Тоа, во суштина, е и мисијата на Црвениот крст – но и заедничка одговорност на сите нас.
В.Ј.
