Понекогаш мислиме дека „големите“ моменти во животот треба да изгледаат спектакуларно.
Photo by Erick Beltran on Unsplash
Како драматични пресврти, судбински средби, огромни успеси или денови што ќе ги паметиме засекогаш.
Но вистината е дека најголемиот дел од животот не доаѓа така.
Тој доаѓа тивко.
Во сонцето што паѓа низ прозорецот додека пиете кафе.
Во пораката од некој што ви мислел без причина.
Во мирисот на дожд на топол ден.
Во чувството дека конечно дишете малку полесно отколку минатата недела.
Во моментот кога сфаќате дека нешто што некогаш ве скршило — повеќе нема моќ над вас.
Можеби количината на необични, прекрасни, „магични“ нешта во нашиот живот не зависи од среќата.
Можеби зависи од тоа колку сме присутни за да ги забележиме.
Живееме во време што нè учи постојано да брзаме кон следното.
Следната цел.
Следниот успех.
Следниот викенд.
Следната голема работа што конечно ќе нè направи среќни.
И така, чекајќи го „големото“, често го пропуштаме животот што веќе се случува.
А токму таму живее убавината.
Во малите нешта што не бараат внимание, но сепак го менуваат денот.
Во обичните моменти што подоцна стануваат спомени за кои би дале сè да ги вратиме.
Не е дека животот станал помалку магичен кога пораснавме.
Само престанавме да гледаме како деца.
Можеби зрелоста не е во тоа да станеме посериозни.
Можеби е во тоа повторно да научиме да забележуваме:
како дрвјата цветаат без да бараат аплауз,
како некој ве сака преку најмали гестови,
како телото ви шепоти кога му треба одмор,
како животот постојано ви дава мали докази дека сепак има убавина — дури и во тешки времиња.
Затоа денес не прашувајте само „што ми недостасува?“
Прашајте и:
Што веќе е убаво, а јас сум премногу расеан/а за да го видам?
Бидејќи можеби чудата не се толку ретки колку што мислиме.
Можеби само бараат побавен ритам, насмевка е и повнимателен поглед.
