Често зборуваме за мотивација, радост, фокус, желба за живот — како карактерни црти или како нешто што „доаѓа и си оди“.
Photo by Vitaly Gariev on Unsplash
Ретко застануваме да се запрашаме дали мозокот воопшто има услови да ги создаде тие состојби. Допаминот, хормонот и невротрансмитерот поврзан со мотивацијата, задоволството и чувството дека нешто има смисла, не се појавува од ништо. За неговото создавање, мозокот зависи од неколку клучни хранливи материи. Една од најважните меѓу нив е витаминот Б6.
Витаминот Б6 игра директна улога во синтезата на допамин. Без него, аминокиселините што ги внесуваме преку храната не можат ефикасно да се претворат во невротрансмитери. Со други зборови, дури и ако телото има доволно „суровина“, процесот застанува. Последиците не се драматични наеднаш, туку тивки: намалена мотивација, чувство на внатрешна празнина, потешкотии со концентрација, раздразливост, па дури и ниско расположение кое не може лесно да се објасни со надворешни причини.
Ова е важно затоа што често ја интерпретираме исцрпеноста како личен неуспех. Како мрзеливост. Како губење на насока. А всушност, понекогаш станува збор за биохемија. За мозок кој се обидува да функционира без алатките што му се потребни. Во такви моменти, никаква мотивациска порака не помага, затоа што проблемот не е во волјата, туку во основата.
Витаминот Б6 природно се наоѓа во храна како банани, наут, компири, интегрални житарки, семки, ореви и некои видови риба. Но во периоди на хроничен стрес, а тоа е реалност за многумина, потребите на телото се зголемуваат. Стресот буквално ги троши резервите на Б-витамините, токму оние што се неопходни за стабилно расположение и ментална јасност.
Ова не значи дека секое чувство на безволност се решава со витамин. Но значи дека телото и мозокот не можат да се одвојат од разговорот за менталното здравје. Пред да се прашаме зошто сме изгубиле желба, вреди да се запрашаме дали сме му дале на мозокот услови да ја создаде. Понекогаш грижата за себе не почнува со големи одлуки, туку со основни, тивки корекции. Токму тие често прават најголема разлика.
