Аристотел верувал дека добриот живот не е случајност, ниту награда што паѓа од небо, туку резултат на секојдневни избори.
За него, човекот не се раѓа исполнет, тој станува исполнет преку делување, карактер и навики. Човек станува среќен не затоа што има среќни околности, туку затоа што создава стабилна внатрешна структура што може да ги издржи и радостите и тагите. Во основа, Аристотел ни кажува дека добриот живот не е даден, тој е изграден.
Во срцето на неговата филозофија стои идејата за „еудаимонија“, длабока, тивка, стабилна исполнетост која не зависи од моменталната среќа, туку од усогласеност меѓу она што го правиме, што сме и што сакаме да станеме. Среќата, според Аристотел, не е чувство туку практика. Таа е плод на живот во кој постои смисла, ред и самопочит. Современиот човек се обидува да ја најде среќата во надворешни работи; Аристотел нè учи дека вистината е токму спротивната — добриот живот почнува внатре, не надвор.
Аристотел велел дека карактерот се гради преку навика. Тој не верувал во „добри“ или „лоши“ луѓе од раѓање, туку верувал во луѓе кои преку постојани избори стануваат добри или стануваат лоши. Што почесто го правиме она што е исправно, толку полесно тоа станува дел од нас. Исто така, што почесто го избегнуваме она што ни штети, толку појасно умееме да ги препознаеме сопствените граници. За него, добриот живот е секојдневна дисциплина: мал, но постојан напор да се биде подобРа верзија од себе.
Посебно место има и идејата за „златна средина“. Аристотел сметал дека добриот живот се наоѓа помеѓу екстремите — помеѓу импулсивност и пасивност, помеѓу страв и безумна храброст, помеѓу себичност и самоисцрпување. Тоа е живот каде што човек знае кога да даде, кога да се повлече, кога да зборува и кога да молчи. Многу од страдањата што денес ги носиме доаѓаат токму од живот на екстреми, или бараме премногу, или се откажуваме премногу брзо, или се губиме меѓу желбите на другите. Аристотел ќе речеше: рамнотежата е морална доблест, не слабост.
За Аристотел, добриот живот не е само индивидуален проект. Тој сметал дека човек станува целосен само меѓу луѓе. Пријателството, заедништвото, допирот со заедницата се клучни за исполнетост. Но тој правел разлика меѓу вистински и површни врски — вистинските се оние што нè водат кон добрина, што нè потсетуваат што можеме да бидеме, што нè држат исправени кога околностите се тешки. Затоа и денес, кога сме пооддалечени од другите од кога било, неговата порака е поважна од кога било: никој не може да живее добар живот сам.
На крајот, Аристотел верувал дека добриот живот е живот со цел. Не мора тоа да биде голема цел, ниту славна, ниту светски важна. Доволно е тоа што нè движи, што нè прави присутни, што нè повикува да растеме. Човек кој секојдневно прави нешто што има смисла — нешто корисно, нешто чесно, нешто што го проширува неговиот внатрешен свет, веќе тргнал по патот на еудаимонијата. Добриот живот не е совршен живот, туку живот што се живее со интегритет.
